HAK YOL İSLÂM

DİNÎ ve GÜNCEL KONULAR: Timurtas Hoca Laiklik nedir ?

2010-12-25T11:03:00.000-08:00

DİNÎ ve GÜNCEL KONULAR: Timurtas Hoca Laiklik nedir ?

RECEP TAYİP ERDOĞAN

2010-10-20T07:36:00.001-07:00

La İlahe İllallah’ın Şartları

2010-08-26T16:10:00.000-07:00

La İlahe İllallah’ın Şartları

Aşağıdaki yedi şart yerine getirilmediği taktirde “La İlahe İllallah” kelimesi söyleyen kişiye fayda vermez.

1. İlim:

“La İlahe İllallah” ın manasını bilmektir. Bu kelimenin başlangıcı inkar, devamı ise tasdiktir. ‘La ilahe’ inkar, ‘illa’ istisna edatı, ‘illallah’ ise istisna edatıyla beraber ispattır. Bu söz, Allah’ın (c.c.) dışındaki bütün ilahları ortadan kaldırmaktadır.

Bu kelimeyi manasını bilmeden söylemek, kişiye fayda vermez. Çünkü bu kimse bu kelimenin neye delalet ettiğini bilip buna inanamaz. Bunun durumu yabancı bir dili konuşup bir şey anlamayan kimse gibidir.

Allah (c.c.) şöyle buyuruyor:

“Bil ki Allah’tan başka ibadete layık ilah yoktur.” (Muhammed: 47/19)

“Ancak bilerek hak için şehadette bulunanlar bundan müstesnadır.”(Zuhruf: 43/86)

Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyuruyor:

“Kim ‘La ilahe illallah’ın manasını bilerek ölürse Cennete girer.” (Müslim, İman: 10.)

“La İlahe İllallah” ın manası; ‘Allah’tan başka kendisine kulluk edilecek hiç kimse yok’ demektir.

İbadet; Allah’ın (c.c.) sevdiği ve razı olduğu bütün gizli ve açık ameller ve sözlerdir.

2. Yakin:

“La İlahe İllallah” ın kemalidir. Yakin, şevk ve şüpheyi giderir.

Allah(c.c.) şöyle buyuruyor:

“Müminler ancak, Allah’a ve Rasûlü’ne iman edip, sonra da imanlarında şüpheye düşmeden Allah yolunda malları ve canları ile cihat eden kimselerdir. İşte sadıklar onlardır.” (Hucurat: 49/15)

Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyuruyor:

“La ilahe illallah Muhammedun Rasulullah’a şehadet ederim, Allah’ın huzuruna bu ikisinde şek etmeden çıkan kimse Cennete girer.” (Müslim, İman: 10.)

3. İhlas:

Şirki reddetmektir.

Allah(c.c.) şöyle buyuruyor:

“Halis din ancak Allah’ındır.” (Zümer: 39/3)

“Onlar dini Allah’a halis kılarak ibadet etmekten başka bir şeyle emrolunmalıdır.” (Beyyine: 98/5)

Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyuruyor:

“Kıyamet Günü insanlar arasında benim şefaatime erecek olan en mutlu kişi, kalbinden ihlaslı bir şekilde ‘La ilahe illallah’ diyendir.” (Buhari, İlim: 33, Rikak: 51, Ahmed: 1/173-174.)

4. Sıdk:

Nifağa engeldir. Münafıklar dilleriyle hakkı söylemekte, fakat kalben inkar etmektedirler.

Allah (c.c.) şöyle buyuruyor:

“Allah İbadette sadıkları bilecek, yalancıları da bilecektir.” (Ankebut: 29/3)

“Doğruyu getiren ve onu tasdik edene gelince, işte onlar sadıklardır.”(Zümer: 39/33)

Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu:

“Kim Allah’tan başka ibadete layık ilah olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın Rasulü olduğuna kalbi ile tasdik ederek ölürse,Cennete girer.”(Ahmed b. Hanbel, Müsned.)

5. Muhabbet:

Bu kelime münafıkların yaptıklarının aksine Allah’ı (c.c.) ve Allah’ın sevdiklerini sevmektir.

Allah (c.c.) şöyle buyuruyor:

“İnsanlardan bazıları Allah’tan başkasını Allah’a eşler tutar, onları Allah’ı sevdikleri gibi severler. İman edenler ise en çok Allah’ı severler.” (Bakara: 2/165)

Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu:

“Üç haslet vardır ki, kimde bulunursa, imanın tadını almıştır .Allah ve Rasulünü herkesten daha çok sevmek, kişiyi ancak Allah için sevmek. Allah kendisini küfürden kurtardıktan sonra tekrar küfre dönmekten, Cehennem ateşine atılacakmış gibi korkmak.” (Buhari, İman: 8, 13; Müslim, İman: 67; Tirmizi, İman: 10; Nesai, İman: 3; İbni Mace, Fiten: 23.)

6. Bu kelimenin gerekleriyle amel etmek:

Bunlar, Allah’ın (c.c.) rızasını kazanmak amacıyla, ihlasla yapılan amellerdir. Bu davranış, tam bir teslimiyetin gereğidir.

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

“Rabbinize yönelin ve O’na teslim olun.” (Zümer: 39/54)

“Kim ihsan sahibi olarak özünü Allah’a teslim ederse, o kopmayan bir kulpa (La İlahe İllallah’a) yapışmıştır.” (Lokman: 31/22)

7. İnkarı Yok Edici Kabul:

Allah’ın (c.c.) emirlerine bağlılık göstermek, emrettiklerini yaparak yasakladıklarından kaçınmak.(Fethu’l-Mecid: 91.)

DEMOKRASİ,Ne Demektir?

2010-08-23T10:27:00.000-07:00

DEMOKRASİ:

Halkın kendi kendini yönetimi; halk idaresi.

Yunanca "halk" kelimesinin karşılığı olan "demos" ile "idare" manasına gelen "kratos" kelimelerinden meydana gelen bir terimdir. Kökü eski Yunan kültürüne kadar uzanan demokrasi kavramı, o çağlardan günümüze çeşitli mana ve muhteva değişikliklerine uğrayarak gelmiştir.

Kelimenin Yunanca menşeine iner, bunu en azından eski Yunan tarihçisi Thucydid'e atfedersek, ilk olarak, Perikles'in Atinalılar'a verdiği bir nutukta kullanıldığını görürüz. Perikles, aristokratik rejimi yenen demokrasinin iyilik ve faziletlerini şu ifadelerle dile getirmektedir: "Bizde devlet, bir azınlığın değil, çoğunluğun yararına göre idare edildiği için, bu idare şekli demokrasi adını almıştır. Özel farklılıklara gelince; eşitlik kanunlar tarafından herkese temin edilmiştir. Fakat umumi hayata katılmaya gelince, kendi değerine göre her fert saygı görür ve ait olduğu sınıf, şahsî değerinden daha az önemlidir. Nihayet hiç kimse, fakirlik ve sosyal durumun karanlığıyla engellenmez; eğer siteye hizmet edebilirse.."

Eski Yunanistan'da "tek adam" idaresi olan diktatörlük ve tiranlığa karşı, halkın. kendi işlerine yön verebileceği bir idare şekli olarak demokrasi düşünülmüştür. Fakat Yunan şehirlerinde farklı şekillerde demokrasi uygulamaları görülmüştür. Aristo'nun ifadesiyle, demokrasi kısa zamanda "demagoji"ye dönüşmüştür. Ona göre demagoji, bir toplumun duygularını çelerek kendi çıkarlarını yürütme yolu idi. Bu dönemdeki "demokrasi"lerin ortak karakterleri, halkın şu veya bu şekilde, yapılacak idari işlere katılması sadece fikrî plânda kalması şeklinde olmuştur.

Demokrasinin ilk uygulayıcıları Atina ve Isparta'daki şehir devletleri ile Grekler olmuştur. O dönemlerde bu iki şehirde birer devlet vardı. Her iki şehirde de halkın bütün erkekleri, şehrin yönetimine katılıyordu. "Genel bir toplantı" şeklinde bir araya geliyor, yönetim ile ilgili her hususta birbirleriyle görüşüyor, daha sonra aralarından bir yönetici seçip, kanunlar çıkararak bu kanunların uygulanmasını denetliyor; onlara muhalefet edenlere de cezalar koyuyorlardı. Böylelikle "halk yönetimi" (demokrasi), her iki şehirde de dolaysız şekilde uygulanmaktaydı. Bu yönetim şekline o zaman bu ismin verilmesi tam anlamıyla uygundu.

Demokrasi veya bir diğer adıyla "halk idaresi"nin gerçekleşmesi, azınlığın çoğunluğa hâkim olduğu ve insanlar arasında eşitsizliğin geçerli bulunduğu Yunan toplumu için büyük bir ilerleme ve gelişmeydi. Böylece vatandaşlar arasında eşitlik ve hürriyet gerçekleşmiş olacaktı.

Eski Yunan kültüründen sonra demokrasi uzun yıllar unutulmuş, yerini "krallık" tarzındaki idarelere bırakmıştır. Bu uzun unutuluş döneminden sonra demokrasinin tekrar canlanışını, Rodos adalarında 1641 yılında yazılan ilk siyâsî anayasada (esas teşkilât kanunu) görmek mümkündür. Çünkü bu anayasa ilk defa, kanunları hazırlayacak bir meclisten ve bu kanunları uygulayacak bir "hükümet heyeti"nden bahsetmiştir. Bu tarihten sonra kavram devamlı olarak siyasî gündeme girmiş ve yavaş yavaş bugünkü muhtevasını kazanıp yaygın bir idare tarzı sayılmaya başlamıştır. (İhsan Sezal, Sosyal Bilimlerde Temel Kavramlar, Ankara 1981, 43-44).

Demokrasinin anlaşılması konusunda Batı'da farklı yaklaşımlar görülmüştür. Abraham Lincoln, "halkın halk tarafından, halk için idaresi" olarak tarif ettiği demokrasi: Churchill'e göre "en iyi idare şekli değil, ama kötü tarafları en az olan bir idare şekli" olarak kabul edilmiştir.

Demokrasi, liberal Batı toplumunun simgesi haline gelirken, Marksist görüşler de demokrasiye sahip çıkmaya başlamış ve liberalistlerin demokrasiyi yozlaştırdıklarını iddia etmişlerdir. Onlara göre: "Sınıflı toplumlarda demokrasi hakim sınıf tarafından yürütülen bir diktatörlük şeklidir. Formel olarak ilân edilen siyasî haklar için herhangi bir garanti sağlamamıştır. Parlamento, yani yasama ve yürütme kuvvetlerinin birbirinden ayrılması, burjuva demokrasisinin tipik bir özelliğini meydana getirir. Sosyalist demokrasi, en yüksek demokrasi şeklidir. Sosyalist demokrasi, ekonomik bakımdan üretim araçlarının sosyal mülkiyeti temeline dayanır. Sosyalist demokrasinin daha da geliştirilmesi, halk devletinin ortaya çıkmasına varır". (Aclan Sayılgan, Ansiklopedik Marksist Sözlük, "Demokrasi ", İstanbul 1976, 56)

Bu arada başkalarınca anti-demokratik olarak ifade edilen düşünce akımları ve ideolojiler de kendi sistemlerini demokratik olarak ifade etmekten uzak durmamışlardır. Hitler, Nazizmi; bu günün sosyalist ülkeleri gibi "gerçek demokrasi" olarak isimlendirmiş; Mussolini de Faşizmi "organize, merkezi ve otoriter demokrasi" şeklinde tarif etmiştir.

Bütün bu farklı görüşlerin demokrasi mefhumunu kendi fikir ve ideolojilerinin ifadesi olarak göstermesinde belirli menfaat hesaplarının yattığını anlamak zor değildir. Fakat bu arada demokrasi denilen kavramın, nasıl farklı yön ve zihniyetlere çekilebilecek elâstikiyete sahip olduğunu da farketmek mümkündür.

Avrupa'da yeni çağın başlangıcına kadar sistemler, nüfuzlu insanların, derebeyi ve toprak sahipleriyle kilisenin kontrolü altındaydı. Toplum grupları farklı yer ve zamanlarda bu "yüksek sınıflar"dan birinin hakimiyeti ve zorbalığı altında tabii hak ve menfaatlerini, hürriyetlerini korumaktan aciz bir durumda yaşıyordu.

Sanayi inkılâbından sonra Avrupa'da Senyör ve derebeylerinin yerini sanayiciler almıştı. Bu kapitalist sınıf, bir süre önceki senyör ve dere beylerinkine benzer zulmünü sürdürdü. Fakat mazlum kitleler, sosyal, siyasî ve ekonomik haklarını elde etmek için canlarını ortaya koymuş ve sonuca yaklaşmışlardı. Bunun neticesinde halk, bazı hakları zorla almaya başlamıştı. İlk hak, parlamenter sistem ile halkın siyasî hayata aktif olarak girmesiydi. Parlamentolara ilk zamanlarda pek kolay girilemedi. Çünkü bu meclisler fakirlerden ziyade zenginleri temsil ediyor veya çoğu zaman fakirlerin temsil edilme oranı düşük oluyordu. Aday olma şartları öyle tespit edilmişti ki, bunları ancak servet sahipleri aşabiliyor, fakirler ise seçime bile giremiyorlardı. Bu yüzden demokratik kazançlar, parça parça gelmekteydi. Bu parça parça kazançlar ise, yönetimi ellerinde bulunduran ve ondan kolay kolay vazgeçmek istemeyen kimselerin uzun süren direnişlerine karşı, halkın boykot, grev, isyan ve tepkilerinden sonra elde edilebiliyordu.

Eskiden toplum üzerinde tek tek yetki sahibi olan kişi ve kurumlar, demokratik sisteme geçildikten sonra, güçlerini aynı parti veya ekonomik birlik altında birleştirip, menfaatlerini ortak bir biçimde sürdürme yolunu seçmekteydiler. Toplumda iktisadî güç sahipleri, maddi imkânları ile daha kuvvetli olmakta ve isteklerini daha kolay yapabilmekteydiler. Diğerleri ise zayıf ve güçsüzlükleri oranında daha az etkili olmaktaydılar. Sonuçta ülke idaresine yansıyan görüş, iktisadî imkânları ve sermayeyi ellerinde bulunduranlarınki oluyordu. Özellikle sanayi tröstleri, ellerindeki imkânlar ve iletişim kurumları vasıtasıyla sadece kitleleri iktisaden kendilerine bağlı hale getirmekle kalmıyorlar; aynı zamanda siyasî düzenin oluşması konusunda da büyük ağırlık koyuyorlardı. İktisadî hayatta reklâm konusunda olduğu gibi; siyasette de propaganda faaliyetleriyle kitlelerin düşünce ve duygularını etkileme yolları aşılabiliyordu. Bu durumda, günlük geçim derdi ve sıkıntıları içerisinde bulunan sıradan insanın kendisine ulaşan haberleri ne ölçüde tahkik edebileceği bellidir. Böylece kanaatlar ve tercihlerin belirli etki odakları ile yönlendirildiği görülmüştür.

Bir ikinci husus, demokratik seçimlerin sonucunda halkın, temsilcileri vasıtasıyla yönetime katılması hadisesi olmaktadır. Demokrasinin bu konuda da tam olarak gerçekleşemediği farkedilmektedir. Özellikle halkın siyasî partiler kanalıyla seçtiği milletvekillerini denetlemesinin mümkün olamaması bir yana; onunla normal şartlar altında bile görüşmesi zordur. Ve böyle bir temsil, şeklî bir temsilden öteye geçememektedir.

Demokraside düşünülmesi gerekli bir konu da, ferde tanınan aşırı hürriyettir. Birçok araştırmacılar Batı demokrasisinin fert ve toplumu, dejenere olabilecek ölçüde bir hürriyet serbestliğine ulaştırmış olduğu kanaatindedirler. Bu noktada topluma zarar veren görüş, davranış ve çalışmalar; ferdi hürriyete engel olunur iddiasıyla serbest bırakılacaktır. İşte demokrasi anlayışının sınır tanımayan veya sınır koysa bile, ferdî hürriyeti ihlâl edebildiği iddiası ile ortadan kalkabilecek tarzdaki varlığı, toplumdaki insanların dejenere olmasına yol aşıp bozulmayı hızlandıran bir boşluğa sahiptir.

Halkın temel hak ve hürriyetlerinin korunmasını; halk kitlesinin görüş ve kanaatlerinin ülke yönetimi ve işleyişi üzerinde etkili olması gerektiğini öne süren demokrasi, bu "güzel rüya"sını bir türlü gerçekleştirme imkânını bulamamıştır. Amerika ve Avrupa'da demokratik haklar konusunda fazla bir problem yok gibi görünmesine rağmen, halen yönetim kesimi ve sanayiciler ile halk kesimi arasında gelir seviyesinden siyasî hakların kullanılması ve etkinliğine kadar önemli ayrıcalıklar görülmektedir. Dolayısıyla demokratik haklar teorik olarak kitleleri memnun ederken, bu haklardan en büyük payı yine iktisadî nüfuz sahipleri almakta ve halkın hürriyet ve hakları kısıtlanmaktadır. Demokratik rejimden beklenildiği halde bir türlü gerçekleşmeyen temel hak ve hürriyetlerin ne olması gerektiği konusunda bir müslüman bilim adamı şöyle demektedir:

Bence demokrasiden de önemli olan, hukuk devleti kavramıdır. Hukuk devletinin gerçekleştiği söylenemez. O halde demokrasi ile hukuk devleti arasındaki ayırımı tespit etmemiz gerekiyor. Asgarî insan hakları konusu, hukuk devleti bakımından çok önemlidir. Bir ülkede halk çoğunluğunun oyuyla iktidarın belirlenmesini demokrasi olarak belirlersek, rejim demokratik bir rejim olabilir ama, orada insan hakları korunma altında değilse hukuk devletinden bahsedilemez. Şu halde temel olan demokrasi değildir, hukuk devletidir. Öyle bir rejim olabilir ki, orada insan hakları gerçek bir saygınlığa kavuşmuştur. Ama sistem batı demokrasileri diye nitelendirilmeyecek bir sistem olabilir. Şu halde bizim önem vereceğimiz kavram, demokrasiden önce "hukuk devleti" olmalıdır. (Hüseyin Hatemi, Mektep Dergisi, 24; "Demokrasi Soruşturması"na verdiği cevaptan).

Demokrasi ve İslâm arasında zaman zaman ilişkiler kurulduğu görülmektedir. İlk defa Meşrutiyet döneminde, Mithat Paşa'nın başkanlığında Namık Kemal ve diğer Yeni Osmanlılar grubu: parlamenter ve anayasalı bir sisteme geçmek üzere kendi fikirlerine bir gerekçe ararken, İslâm'ın demokratik prensipler taşıdığını söylemişlerdi. Böylece, Padişahın nüfuzunu sarsıp, demokratik bir yönetime doğru yönelmiş olacaklardı. Bu konuda Prof. Muhammed Kutub'un İslâm ile demokrasi arasındaki farklılığı açıklayan ve Batı toplumundaki demokrasinin temel felsefesini belirten görüşlerine yer vermek gerekir:

Demokrasi dediğimiz zaman, gerçekte baskı altında bulunan malum sınıfın, haklarını elde etmek için giriştiği mücadeleyi kastediyoruz. Demokrasinin, isteyen herkese kendiliğinden, cömertçe haklarını verdiğini kastetmiyoruz. Çünkü parlamenter düzen, yapısı itibariyle fakirlerin haklarını ancak baskı ve zor altında kaldığı için tanımak durumunda olmuştur. Eğer günümüzde bu haklar, demokrasinin belirgin özelliklerinden sayılıyorsa bu, demokrasinin kendiliğinden bu şekilde doğmuş olmasından veya herhangi bir ülkede doğrudan doğruya bu şekilde ortaya çıkacağından değildir. Onun bu niteliğe sahip olması meydana gelen keskin sınıfsal mücadelelerden kaynaklanmaktadır.

Ekonomik yanıyla kapitalizm, siyasî yanıyla liberal demokrasi, sosyal yanıyla da toplumun çözülüşü şeklindeki sapma, her şeyden önce Allah'ın hayatı düzeltmek ve adaletle ayakta tutmak üzere indirmiş olduğu İslâm hukukundan bir sapmadır. Diğer taraftan "Bırak istediğini yapsın, bırak istediği yerden geçsin" deyip, her şeyi yapmak isteyen, ele-avuca sığmayan ferdiyetçiliğin sapmasıdır. Bu ferdiyetçilik, ekonomi alanında kapitalizm, sosyal alanda ahlâkî bağları çözülmüş laik toplum şeklini almaktadır.

Liberal demokraside iktidar ise, hem servetin sahibi, hem hükmedici ve hem de hükmüne hiç kimsenin itiraz edemeyeceği kurum olan kapitalizmdir. Teoride "teşrî hakkı" halka ait olmakla ve yine teorik planda halkın itiraz etme yetkisi bulunmakla birlikte, gerçek böyle değildir. Liberal demokraside ortaksız ve tek başına mâbut Allah mıdır, yoksa öte tarafta Allah ile birlikte veya yalnızca kendilerine ibadet edilen uydurma ilâhlar var mıdır? "Bu her iki ibadet şekli arasında herhangi bir fark yoktur. Çünkü Allah ile beraber başkalarına da ibadet edilirse, "şirk" olur. Allah'a ibadet edilmeyip, sadece uydurma ilâhlara ibadet edilirse bu da küfür olur." (Prof Muhammed Kutub, Demokrasi, İstanbul 1988, s. 356-365).

Demokrasi, hâlâ çoğu kimselerce belirsiz ve fakat saygıya lâyık bir sistem kabul edilirken; toplumları yönlendiren bir sistem olmak yerine, insanların temel hak ve hürriyetlerini teminat altına alan ve halkın saygıdeğerliğini sembolleştiren "teorik bir doktrin" olarak varlığını sürdürmektedir. Halkın temel hak ve hürriyetleri adil ve insan fıtratını temel alan İslâm dininden başka bir doktrinde gerçekleşmemiştir. Çünkü İslâm geldiğinde yöneticiler mecazî manada değil, gerçek manada bir kutsallığa sahip idiler. Kimisine Kayser, kimisine Kisra denmekteydi. İslâm, Allah nezdinde insanların birbirine üstün olmadıkları gerçeğini bir âbide gibi tarih içerisinde gerçekleştirerek, Batı demokrasisinin hayalini kendi sistemi ve metodu içerisinde gerçekleştirdi.

Sami ŞENER (mehmet selim polat)

https://sites.google.com/site/dindensapmalar/demokrasi

ÇOCUK YETİŞTİRMEDE,ALTIN KURALLAR

2010-04-06T11:50:00.000-07:00

ÇOCUK YETİŞTİRMEDE

ALTIN KURALLAR

EĞER BİR ÇOCUK…

Eğer bir çocuk kınanarak yaşarsa suçlamayı öğrenir.
Eğer bir çocuk düşmanca davranışlar içinde yaşarsa kavga etmeyi
öğrenir.
Eğer bir çocuk alay edilerek yaşarsa sıkılganlığı öğrenir
Eğer bir çocuk utanç içinde yaşarsa suçluluk duymayı öğrenir.
Eğer bir çocuk hoşgörüyle yaşarsa sabırlı olmayı öğrenir.
Eğer bir çocuk teşvik edilerek yaşarsa güvenmeyi öğrenir.
Eğer bir çocuk değer verilerek yaşarsa saygı duymayı öğrenir.
Eğer bir çocuk eşitlik ortamında yaşarsa adaleti öğrenir.
Eğer bir çocuk güven duygusu içinde yaşarsa inanmayı öğrenir.
Eğer bir çocuk beğenilerek yaşarsa kendisinden hoşlanmasını öğrenir.
Eğer bir çocuk kabul ve dostluk yaşarsa dünyada sevgi aramayı öğrenir.
Çocukların öğütten çok iyi örneğe ihtiyaçları vardır.
Çocuğun aynası anne ve babasıdır. Bu aynadan daima güzel şeyler görmelidir.
Çocuklarınıza vereceğiniz en güzel ve değerli hediye ilgi ve zamanınızdır.
Çocuklar, hayat piyangosunun çok pahalı alınmış biletleridir.
Bu bilete büyük ikramiye vurması ya da boş çıkması sizin elinizdedir.
Çocuklar donmamış beton gibidir. Üzerlerine ne düşse iz yapar.
Çocuklara yüz değil, kulak vermeli.

http://islamhayati.wordpress.com/2010/04/06/cocuk-yetistirmedealtin-kurallar/

Rızık kavramıyla iki şey kast edilir

2009-07-01T01:59:00.002-07:00

Rızık kavramıyla iki şey kast edilir:

Birincisi: Kulun yararlandığı şeyler.

İkincisi: Kulun sahip olduğu şeyler.

“Kendilerine verdiğimiz rızıklardan infak ederler.” (Bakara, 3)

“Size verdiğimiz rızıktan harcayın.” (Münafikun, 10) ayetlerinde bu ikinci kısım rızık kast ediliyor. Bu, Allah’ın helâl olarak kişiyi sahip kıldığı mallardır.

Birinci kısım rızıktan ise şu ayette söz edilmiştir:

“Yeryüzünde yürüyen her canlının rızkı, yalnızca Allah’ın üzerinedir.” (Hud, 6)

Peygamberimizden (s.a.v.) rivayet edilen şu hadiste de bu tür rızıktan söz edilmiştir:

“Kişi, kendisi için takdir edilen rızkı tamamlamadan ölmez.” (İbni Mace, Ticarat, 2)

Bunun gibi örnekleri çoğaltmak mümkündür.

Kul, helâl da yer haram da. Bu yedikleri, birinci kısım rızık itibariyle rızıktır, ikinci kısım rızık itibariyle değil. Kulun çalışarak kazandığı, ama yemediği şey de ikinci kısım itibariyle rızıktır, birinci kısım itibariyle değil. Çünkü bu, gerçekte miras aldığı bir maldır, kendi malı değildir.

Doğrusunu Allah herkesten daha iyi bilir.

Fasıl-Peygamberler ve veliler rızık talep etmemişlerdir, şeklindeki söze cevap

2009-07-01T01:59:00.001-07:00

Peygamberler ve veliler rızık talep etmemişlerdir, şeklindeki söze gelince, bu söz doğru değildir. Bilakis, peygamberlerin (a.s.) geneli, rızıklarını elde etmelerine yarayan işler yapmışlar, sebepler gerçekleştirmişlerdir.

Nitekim İbni Ömerin rivayet ettiği bir hadiste peygamber efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

“Kıyametin hemen öncesinde, insanlar tek ve ortaksız Allah’a ibadet etsinler diye, kılıçla gönderildim. Benim rızkım mızrağımın gölgesindedir. Benim emirlerime muhalefet edenler için alçaklık ve küçüklük vardır. Bir kavme benzeyen onlardandır.” (Ahmed, 2/50)

Sahih bir hadiste peygamberimizin (s.a.v.) şöyle buyurduğu rivayet edilir:

“Kişinin yediğinin en üstünü kendi kazancıdır.” (Nesai, Buyû, 1; İbnu Mace, Ticaret, 1; Darimi, Buyû, 6; Ahmed, 6/31-42)

Davud peygamber kendi kazancını yerdi, zırh yapardı. Zekeriya peygamber (a.s.) marangozdu. İbrahim peygamberin (a.s.) sürüleri vardı. Öyle ki tanımadığı kimselere semiz bir buzağı ikram edebiliyordu. Ancak varlıklı olan biri bu şekilde davranabilir.

Allah’a tevekkül eden velilerin en hayırlıları muhacirler ve ensardır. Ebu Bekir es-Sıddık peygamberlerden sonra tevekkül eden velilerin en üstünüdür. Onların genelini, yüce Allah, yaptıkları işlerin kazancıyla rızıklandırırdı. Hz. Ebubekir tüccardı. Ganimetten payına düşeni de alırdı. Halife olunca, Beytülmal’dan kendisine günlük bir dirhem maaş ayırdı. Bütün malını Allah yolunda harcamıştı.

Resulullah (s.a.v.) ona:

“Ailene ne bıraktın?” dediğinde:

Onlara Allah ve Resulü’nü bıraktım, demişti. Buna rağmen hiç kimseden ne sadaka, ne bağış, ne de adak olarak hiçbir şey almazdı. Bilakis, kendi elinin kazancıyla yaşardı.

Tevekkül ettiğini ve Ebubekir Sıddık’a uyduğunu iddia ederek bütün malını dağıtan kimselerin bu davranışları ise doğru değildir. Çünkü onlar, dilenerek veya başka bir şekilde insanlardan geçinecek bir şeyler alırlar. Ebubekir’in yaptığı bu değildi. Ebubekir’in elindeki kırbaç yere düştüğünde, kendisi iner, onu yerden alırdı. Kimseye: Onu bana ver, demezdi. Şöyle derdi:

“Arkadaşım, hiç kimseden bir şey istemememi emretti...” (Ahmed, 1/11)

Ebubekir nerede, dilenciliği, insanlardan bir şeyler istemeyi Allah’a giden yol gibi görenlerin davranışı nerede! Bir de bazı şeyhlerin, müridlerini insanlardan istemek sûretiyle dilenciliğe teşvik ettiklerini düşünün!

Zorunluluk halleri dışında insanlardan istemenin haramlığına ilişkin olarak peygamber efendimizden (s.a.v.) rivayet edilen hadisler tevatür düzeyindedir. Buyurmuştur ki:

“Ağır bir borcun altına giren veya ödemesi gereken kan parası (diyet) bulunan yahut, mecalsiz bırakan bir yoksulluğa duçar olan kimseden başkasının dilenmesi, insanlardan bir şeyler istemesi helâl değildir.” (Ebu Davud, Zekat, 26; Tirmizi, Zekat, 23; İbni Mace, Ticaret, 25; Ahmed, 3/114, 127)

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

“Boş kaldın mı hemen işe koyul ve yalnız rabbine yönel.” (İnşirah, 7-8)

Burada yüce Allah, peygamberine, sadece kendisine yönelmesini, sadece kendisinden istemesini emretmektedir.

Bazıları, Allah’a dua etmeyi, O’ndan istemeyi bir kusur gibi görür. Bununla beraber, bunlar kullardan istemekte, dilencilik yapmaktadırlar. Oysa kulun ihtiyacını karşılamasını rabbinden istemesi ibadetlerin en üstünüdür. Bu peygamberlerin yoludur.

Nitekim Allah, kulların kendisinden istemelerini emretmiştir:

“Allah’tan lütfunu isteyin...” (Nisa, 32)

Allah’a yönelmenin ve Allah’tan korkmanın bir ifadesi olarak rablerine dua edenleri de övmüştür. Ayrıca bazı dualar vardır ki, bütün müslümanlara farzdır. Fatiha suresinde yer alan dua gibi.

Bazıları, Allah’tan istemenin gerekmediğinin kanıtı olarak, İbrahim peygamberin (a.s.) ateşe atılırken takındığı tavrı gösterirler. İbrahim ateşe atıldığında Cebrail ona:

Bir ihtiyacın var mı? dedi. İbrahim:

Senden bir isteğim yok, dedi. Cebrail: İste, dedi. İbrahim:

Halimi bilenden istememe gerek yoktur, dedi. Bu hadisin baş tarafı bilinmektedir. O da:

Senden bir isteğim yok, kısmıdır. Sahih-i Buhari’de belirtildiğine göre, İbni Abbas:

Allah bize yeter ve O ne güzel vekildir, ifadesiyle ilgili olarak şöyle demiştir:

“Bunu ateşe atılınca, İbrahim peygamber (a.s.) söylemiştir ve insanlar sizin aleyhinize toplandılar, onlardan korkun, diyenlere cevap olarak Hz. Muhammed (s.a.v.) söylemiştir.” (Buhari, 3. sure, 13)

Rivayette geçen:

“Halimi bilenden istememe gerek yoktur” sözüne gelince, bu söz yanlıştır, batıldır. Allah’ın, Hz. İbrahim’le (a.s.) ve diğer peygamberlerle ilgili olarak zikrettiklerine aykırıdır. Allah, onların kendisine dua ettiklerini ve yalnız kendisinden istediklerini vurgulamıştır. Bu, yüce Allah’ın, kullarına, dünya ve ahiret maslahatı ile ilgili şeyleri kendisinden istemelerini emretmesine de aykırıdır.

Nitekim yüce Allah şöyle buyurmuştur:

“Ey Rabbimiz! Bize dünyada da iyilikler ver, ahirettede de iyilikler ver. Bizi cehennem azabından koru!” (Bakara, 201)

Allah’a dua etmek, O’ndan istemek ve sadece O’na tevekkül etmek, O’na ibadet etmek demektir. Güç yetirilmesi durumunda meşru bir davranıştır. Sadece bilmek, Allah’ın yarattığını ve emrettiğini geçersiz kılar mı?

Allah doğrusunu herkesten daha iyi bilir.

Salat ve selâm Muhammed’in üzerine olsun

Çalışmanın bazısı vaciptir,bir kısmı da müstahaptır

2009-07-01T01:58:00.001-07:00

Bu nokta iyice anlaşıldığına göre, bilinmelidir ki, çalışmanın bazısı vaciptir. Çalışmaya gücü yeten bir kimsenin kendisinin, çoluk çocuğunun nafakasını temin etmesi ya da borcunu ödemesi gereken kimse gibi. Alimlerin ortak görüşüne göre, böyle bir kimsenin çalışması vaciptir. Çalışabildiği halde bunu terk ederse, günahkâr bir asi olur.
Çalışmanın bir kısmı da müstahaptır. Yukarıda saydığımız gerekçelerden dolayı çalışması gerektiğini belirttiğimiz kimsenin, buna ek olarak sadaka vermek için çalışması gibi.
Buhari ve Müslim’de belirtildiğine göre Ebu Musa, peygamber efendimizden (s.a.v.) şöyle rivayet etmiştir:
“Her müslümanın sadaka vermesi gerekir... Dediler ki: Ya Resulallah! Verecek bir şeyi olmayan ne yapsın? Buyurdu ki: Kendi el emeğiyle çalışsın, bundan hem kendisi yararlanır, hem de sadaka verir. Dediler ki: Bunu bulamazsa, ne yapsın? Buyurdu ki: O zaman ma’rufu emretsin, kötülükten de uzak dursun. Bu onun açısından sadaka vermek konumundadır.” (Buhari, Zekat, 30; Müslim, Zekat, 55)

Allah’ın yolunu izleyen bazı kimseler

2009-07-01T01:56:00.000-07:00

Bu gerçeği böyle tespit ettikten sonra, bilinmeli ki, Allah’ın yolunu izleyen bazı kimseler, cihad, ilim ve ibadet gibi Allah’ın bazı emirlerini yerine getirmesine rağmen, çalışmaktan aciz olabilir.

Nitekim yüce Allah bunlardan şöyle söz etmiştir:

“Yapacağınız hayırlar, kendilerini Allah yoluna adamış, bu sebeple yeryüzünde kazanç için dolaşamayan fakirler için olsun. Bilmeyen kimseler, iffetlerinden dolayı onları zengin zanneder. Sen onları simalarından tanırsın. Çünkü onlar yüzsüzlük ederek istemezler.” (Bakara, 273)

Bir diğer ayette de aynı kategoriye giren başka insanlardan söz etmiştir:

“Yurtlarından ve mallarından uzaklaştırılmış olan, Allah’tan bir lütuf ve rıza dileyen, Allah’ın dinine ve peygamberine yardım eden fakir muhacirlerindir. İşte doğru olanlar bunlardır.” (Haşr, 8)

İlk ayette, sadaka verilecek kimseler, ikinci ayette ise ganimet verilecek kimseler zikredilmiştir.

Nitekim yüce Allah, sadaka verilecek kimseler ile ilgili olarak şöyle buyurmuştur:

“Eğer sadakaları açıktan verirseniz ne ala! Eğer onu fakirlere gizlice verirseniz, işte bu sizin için daha hayırlıdır. Allah da bu sebeple sizin günahlarınızı örter. Allah yapmakta olduklarınızı bilir (....) kendilerini Allah yoluna adamış fakirler için olsun....” (Bakara, 271-273)

ikinci gruba giren kimselerle ilgili olarak da şöyle buyurmuştur:

“Allah’ın, ülkeler halkından peygamberine verdiği ganimetler, Allah, peygamber, yakınları, yetimler, yoksullar ve yolda kalmışlar içindir (.....) fakir muhacirlerindir (.....) Daha önce Medine’yi yurt edinmiş ve gönüllerine imanı yerleştirmiş....” (Haşr, 7-9)

Böylece yüce Allah, muhacirleri ve ensarı birlikte zikretmiştir. Muhacirler genellikle ticaretle uğraşan kimselerdi. Ensar ise genellikle ziraatla uğraşırdı.

Yüce Allah her iki meslek grubu hakkında şöyle buyurmuştur:

“Kazandıklarınızın iyilerinden ve rızık olarak yerden çıkardıklarımızdan hayra harcayın.” (Bakara, 267)

Burada yüce Allah, ticari malların zekâtından ve yerden çıkan, toprakta yetişen ürünlerin zekâtından söz etmiştir. Ki bunun oranı onda bir veya yirmide bir yahut kırkta birdir.

Allah’ın yolunu izleyenlerden bazıları, bunun yanında çalışma imkânına da sahip olabilirler. Nitekim yüce Allah, mü’minlere gece namazına kalkmayı emrettiği zaman şöyle buyurmuştur:

“Allah bilmektedir ki, içinizde hastalar bulunacak, bir kısmınız Allah’ın lütfundan aramak üzere yeryüzünde yol tepecekler, diğer bir kısmınız da Allah yolunda çarpışacaklardır.” (Müzzemmil, 20)

Burada yüce Allah müslümanları dört gruba ayırıyor:

1 - Bir grup, Kur’an, ilim ve ibadet ehli.

2 - Bir grup, Allah’ın lütfunu aramak üzere yeryüzünde yol tepenler.

3 - Bir grup, Allah yolunda cihad edenler ve

4 - Bir grup da mazeret sahipleri...

Eğer cebir doğruysa, kul zorlanmıştır demektir. Sana göre de zorlanan mazurdur, sözüne cevap

2009-07-01T01:55:00.000-07:00

Eğer cebir doğruysa, kul zorlanmıştır demektir. Sana göre de zorlanan mazurdur, sözüne gelince:

Buna cevap olarak şöyle denir:

Daha önce cebr kavramının anlamını açıklamış ve demiştik ki, eğer cebr ile, bir insanın bir başkasını zorlaması, istediğinin aksine olan bir şeyi yapmaya mecbur bırakması şeklinde bir anlam kast ediliyorsa, yüce Allah, bu tür bir zorlamaya, bu şekilde mecbur bırakmaya muhtaç olmaktan münezzehtir, yücedir, uludur. Bu, aciz olanların işidir. Başkasını kendi fiilini isteyen, seçen, seven ve razı olan kılmaktan aciz olanların yani. Allah ise her şeye kadirdir. Kulun, fiilini seven, onu seçen olmasını dilediği zaman, öyle yapar. Kulun, fiilini, sevgi olmaksızın, hoşuna gitmeksizin irade etmesini dilediği zaman, onun, bu fiili hoşlanmadan yapmasını sağlar.

Bu bir mahlûkun başka bir mahlûku zorlamasına benzemez. Çünkü mahlûk, bir başkasının kalbinde irade, sevgi, nefret ve buğz meydana getirme gücüne sahip değildir. Bilakis, mahlûkun bütün amacı, isteğine veya kaçınmasına sebep olan şeyi yapmasıdır. Kul bir başkasını cezalandırmak veya tehdit etmek gibi ürkmesine ve korkmasına sebep olan bir şeyle bir fiili yapmaya zorladığı zaman, bu zorlanan, seçmediği bir fiili işler. Bunu razı olarak işlemez. Bunu yaparken amacı, kendisine yönelen kötülüğü savmaktır. Dolayısıyla fiili isteyen konumundadır; ama maksadı kendisine yönelen kötülüğü savmaktır, maksadı fiilin kendisi değildir. Bu yüzden bir yönden fiili seçen, bir yönden de seçmeyen, bir yönden fiili irade eden, bir yönden de irade etmeyen olarak isimlendirilir.

Fakat Arap dilinde böyle bir kimseye, fiilini seçen denmek, bilakis, zorlanan denir. Fıkıhçıların literatüründe de bu anlayış esastır.

Nitekim Buhari ve Müslim’de peygamberimizin (s.a.v.) şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir:

“Biriniz dua ettiği zaman: Allahım! Eğer dilersen, beni bağışla. Allahım! Eğer dilersen bana merhamet et, demesin. Aksine isteyeceğini kararlı bir şekilde istesin. Çünkü Allah’ı bir şeyi yapmaya zorlayacak kimse yoktur.” (Buhari, Daavat, 21; Müslim, Zikir, 8-9)

Burada peygamberimiz (s.a.v.), dilemesiyle fiil işleyen kimsenin zorlanmış sayılmayacağını açıklıyor. Zorlanmış, başkasının dilemesiyle fiil işleyene denir. Bu dileğin sahibi, zorlayandır. Çünkü yaptığı şeyi kast etmiş olsa da, kendisi kudretsiz ve iradesiz bir mef’ul konumunda değildir. Çünkü maksadı, ilk elden, bir şeyin bertaraf edilmesidir, fiilin kendisi değil. Dolayısıyla burada üç mertebe söz konusudur:

Birincisi: İmtina etme gücüne sahip olmaksızın, kendisine bir şey yaptırılan kimse. İhtiyarı dışında bir yere girmeye veya birini vurmaya ya da bir kadını yatırıp, kadının isteği olmaksızın ve kendisinin de engel olma gücü olmaksızın onunla zina etmeye zorlanan kimse gibi. Böyle kimsenin fiiline ihtiyari fiil denemez. Kudreti ve iradesi olduğu da ileri sürülemez. Bu gibi fiillerle ilgili olarak emir ve yasak da olmaz. Aklı başında olanların ittifakıyla bu tür fiiller cezayı da gerektirmezler. Ancak kişinin kaçınma imkânı varsa, buna rağmen bu fiili terk etmezse, o zaman cezalandırılır. Çünkü imkân bulduğu halde kaçınmadığı zaman, gönüllü olur, zorlanan değil. Bu yüzden gönüllü olarak zina eden kadınla, zinaya zorlanan kadın arasında fark gözetilmiştir.

İkincisi: Bir şeyi yapmaya, dayakla veya hapisle ya da başka bir şeyle zorlanan kimse. Bu gibi fiillere yükümlülük taalluk eder. Çünkü böyle bir kimsenin bu fiili yapmamaya imkânı vardır. Öldürülse de yapmamalıdır. Bu yüzden fıkıhçılar şöyle demişlerdir:

Bir kimse, masum bir kimseyi öldürmeye zorlansa, bu masum kimseyi öldürmesi helâl olmaz. Eğer öldürürse, bunun hakkında kısas hükmünün uygulanması hususunda fıkıhçılar arasında ihtilaf vardır. Malik, Ahmed ve Şafii -bu hususta iki farklı görüşü vardır ve bu görüşlerinden biri fıkıhçıların genelinin görüşü doğrultusundadır- gibi fıkıh alimlerinin büyük kısmı, kısas hükmünün zorlayan kimseye uygulanacağını, zorlanan kimsenin ise, bu eylemde sadece bir alet hükmünde olduğunu söylemişlerdir. Züfer şöyle demiştir:

Bilakis, bizzat zorlanan kimseye kısas uygulanır. Çünkü kendisi doğrudan işe karışmıştır ve bu onun sebep konumunda olduğunu gösterir. Devamla şöyle der: Eğer sadece bir alet konumunda olsaydı, günahkâr olmazdı. Oysa alimler böyle bir kimsenin günahkâr olduğu hususunda görüş birliği içindedirler. Ebu Yusuf ise:

Zorlayana da, zorlanana da kısas uygulanmaz, demiştir.

Allah kulun seçeceğini bilir ve seçilecek olan kaderde yazılıdır... sözüne cevap

2009-07-01T01:49:00.001-07:00

Allah kulun seçeceğini bilir ve seçilecek olan kaderde yazılıdır... sözüne cevap
Şöyle de denemez: Allah kulun seçeceğini bilir ve seçilecek olan kaderde yazılıdır... sözüne gelince:
Bu söz, Kaderiyecilerden sadır olan bir soru ve bu soruya yine kendilerinin verdiği bir cevabı kapsamaktadır. Diyorlar ki:
Biz, Allah bilir, diyoruz. Bunu dediğimiz zaman, kudreti olumsuzlamış olmuyoruz. Bilakis, ilim anlamında kaderi olumlamış oluruz. Bununla beraber rabbin bütün hadiseleri dilemesini, kulların fiillerinin yaratıcısı olmasını olumsuzluyoruz. Nazım diyor ki:
Kulun, seçtiği fiil, bundan önce yazılıdır. Bundan başkasının olması imkânsızdır, dolayısıyla bu, cebrin varlığını kaçınılmaz kılmaktadır.
Bu cevaba şöyle demek sûretiyle itiraz edilebilir:
Burada gerektirici, gerektirilen konumundadır. Çünkü Allah’ın, kulun bu fiili seçeceğini bilmesi, bunu seçeceğine dair yazısına uygundur. Çünkü bilmenin değişmesi, yazının değişmesinden daha büyük bir hadisedir.
Denebilir ki:
Burada yazmak, sözün devamı olarak algılanmıştır. Yani, Allah, kulun seçtiğini biliyordu ve yazdı, denemez. Bu da şu demektir:
Önceden bilme ve yazma kadere inanma için kafidir. Oysa sadece bu, kadere iman için yeterli değildir. Bu, cebri kabul edenlerin kanıtıdır. Diyorlar ki:
Bilinenin (malûmun) aksi imkânsızdır. Malûmun aksini emretmek, imkânsızı emretmek demektir. Çünkü bu emredilen gerçekleşirse, bilmenin cehalete dönüşmesi kaçınılmaz olur.
Cevapları da şudur:
İmkânsız, mücmel bir kavramdır. Eğer, bununla, malûmun aksi olmaz, gerçekleşmez, demeyi amaçlıyorlarsa, bu doğrudur. Fakat olmayanı teklif etmek, failin aciz olduğu şeyi teklif etmek olmaz. Çünkü failin yapmadığı bir şeyi, aciz olmasından dolayı yapmaması muhtemel olduğu gibi, istemediği için yapmaması da muhtemeldir. Dolayısıyla yüce Allah, kula, yapmayacağını bildiği şeyi teklif etmiş olabilir. Nitekim Allah, kendisinin istemediği şeyin olmayacağını da bilir. Bununla beraber, eğer istese, o da olur.
“Böyle bir şey olursa, bilme cehalete dönüşür” sözüne gelince:
Bazılarına göre bu, doğrudur ve bunun gerçekleşmeyeceğine delalet eder. Fakat yükümlü olanın bundan aciz olduğuna delalet etmez. İstediği zaman, buna güç yetiremeyecek demek değildir. Çünkü yalnızca, irade etmediği için gerçekleşmemiştir, buna gücü yetmediği için değil. Tıpkı yüce Allah’ın takdir ettiği şeylerden olmadığı halde, Allah’ın dilemesi durumunda bunları yapabilmesi gibi. Ve O, bunları yapmayacağını da bilir.
Bazı bid’atçıların söylediği gibi, Allah’ın buna gücü yetmez, demek caiz değildir. Bilakis, yüce Allah şöyle buyurmuştur:
“İnsan, kendisinin kemiklerini bir araya toplayamayacağımızı mı sanır? Evet, bizim, onun parmak uçlarını bile aynen eski haline getirmeye gücümüz yeter.” (Kıyamet, 3-4)
“De ki: Allah’ın size üstünüzden veya ayaklarınızın altından bir azap göndermeğe ya da birbirinize düşürüp kiminize kiminizin hıncını tattırmaya gücü yeter.” (En’am, 65)
Bununla beraber Cabir’den rivayet edilen ve Buhari ve Müslim’de yer alan sahih bir hadiste belirtildiğine göre :
“De ki: Allah’ın size üstünüzden bir azap göndermeğe gücü yeter.”ayeti nazil olunca, peygamberimiz (s.a.v.):
Bundan sana sığınırım, dedi. “veya ayaklarınızın altından bir azap göndermeğe ya da birbirinize düşürmeye...” kısmı nazil olunca: Bu ikisi daha hafiftir, dedi.” (Buhari, 6. sure, 2; Tirmizi, 6. sure, 2; Ahmed, 3/309; Müslim’de varid olmamıştır)
Ayette yüce Allah’ın gücünün yettiğini belirttiği bazı şeyler, olmayan şeylerdir. Ümmetin üstünden veya ayaklarının altından azap gönderilmesi gibi ...
Bunlardan bazıları ise, olmuşlardır. Birbirine düşürüp kiminin hıncını kiminden aldırması gibi.
Nitekim sahih bir hadiste peygamber efendimizin (s.a.v.) şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir:
“Rabbimden üç şey istedim. O ikisini bana bahşetti, birini vermedi. Ümmetime, onlardan olmayanların musallat olmamasını diledim, Allah bunu bana bahşetti. Ümmetimi topyekun yok etme azabıyla azaplandırmamasını istedim, bunu da bana bahşetti. Birbirleriyle savaşmamalarını istedim, bu dileğimi kabul etmedi.” (Müslim, Fiten, 20; İbni Mace, Fiten, 9-22; Ahmed, 5/240)
Kur’an’da birçok yerde, olmayan şeylerin, dilemesi durumunda olabilecekleri belirtilmektedir. Buna aşağıdaki ayetleri örnek gösterebiliriz:
“Biz dilesek, elbette herkese hidayetini verirdik.” (Secde, 13)
“Allah dileseydi o peygamberlerden sonra gelenmilletler, kendilerine açık deliller geldikten sonra birbirleriyle savaşmazlardı. Fakat onlar ihtilafa düştüler de içlerinden kimi iman etti, kimi de inkâr etti. Allah dileseydi onlar savaşmazlardı; lakin Allah dilediğini yapar.” (Bakara, 253)
“Rabbin dileseydi bütün insanları bir tek millet yapardı. Fakat onlar ihtilafa düşmeye devam edecekler.” (Hud, 118)
Buna benzer daha birçok ayeti örnek göstermek mümkündür. Bu ayetlerde açıkça ortaya konuyor ki, Allah, olmayan bazı şeyleri dileseydi, olurlardı. Bu da, O’nun, olmayacağını bildiği şeylere kadir olduğunun kanıtıdır. Çünkü eğer bunlara gücü yetmeseydi, dilediği zaman da bunları yapamaması gerekirdi. Çünkü onları yapması, ancak onlara gücünün yetmesiyle mümkündür. Allah-en doğru sözlü haber veren olarak- dilemesi durumunda bunları yapabileceğini haber veriyorsa, bundan, O’nun bunları yapmayacağını bilmesine rağmen, onları yapmaya kadir olduğu anlaşılır. Yine bununla anlaşılıyor ki, malûmun aksi olan bir şey, takdir edilmiş olabilir de.
Eğer: Bu imkânsızdır, denilse, bu, ancak rabbin dilemesi gerçekleşmediği için imkânsızdır, bizzat imkânsız olduğu için değil veya aciz olunduğu için değil.
Daha önce de söylediğimiz gibi, imkânsız kelimesi, mücmeldir. Bir şey, kulun gücü yettiği için dilemesi durumunda yapabileceği halde, olmadığı için imkânsız ise, böyle bir şeyin teklif edilmiş olması caizdir ve bunda tartışma yoktur. Bazıları buna, güç yetirilemez, adını verseler de. Bu, dilsel, kelimelerle ilgili bir tartışmadır, öze ilişkin değildir. Tartışma:
Yapabilirliğin, kudretin fiilden önce var olması caiz midir, değil midir? meselesiyle ilgilidir.

Çünkü olması, Sonradan olmasını (hadis oluşunu) gerektirir ki, bu söz terkedilmiştir. sözüne cevap

2009-07-01T01:47:00.000-07:00

Ya da “Allah...oldu...” demek. Çünkü olması, sonradan olmasını (hadis oluşunu) gerektirir ki, bu söz terkedilmiştir, sözüne gelince:
Allah doğrusunu herkesten daha iyi bilir, ama bana öyle geliyor ki, şunu demek istiyor:
Eğer, Allah bunları takdir etmiş ve bunları biliyor idiyse, bu, onların meydana gelmelerinden sonra bilginin meydana gelmesinin ardından Allah’ın bunların bilmesini ve takdir etmesini gerektirir. Bu ise, rabbin, kulların fiillerini, onlar işlemedikçe, bilmemesini ve takdir etmemesini gerektirir. Bu ise, reddedilmiş ve batıl bir sözdür. Sahabeler, onlara güzellikle uyan tabiiler ve diğer müslüman alimler böyle bir sözün batıl olduğu hususunda görüş birliği içindedirler. Daha doğrusu bunu söyleyeni tekfir etmişlerdir. Akli kanıtların yanı sıra, kitap ve sünnet de bunun yanlış olduğunu ortaya koymaktadır.
Çünkü yüce Allah, kulların fiillerinden bazılarını, henüz gerçekleşmeden haber vermiştir. Hatta bunları meleklerden ve başka kullarından dilediği kimselere önceden bildirmiştir.
Nitekim yüce Allah şöyle buyurmuştur:
“Hatırla ki rabbin meleklere: Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım, dedi. Onlar: Bizler hamdinle seni tesbih ve seni takdis edip dururken, yeryüzünde fesat çıkaracak, orada kan dökecek insanı mı halife kılıyorsun? dediler. Allah da onlara: Sizin bilemeyeceğinizi herhalde ben bilirim, dedi.” (Bakara, 30)
Bu ayetten anlaşılıyor ki, melekler, daha insanlar yaratılmadan önce, onların yeryüzünde fesat çıkaracaklarına ve kan dökeceklerine hükmetmişlerdir. Üstelik, Allah’ın bildirdiğinin, öğrettiğinin dışında bir bilgileri olmadığı halde.
Nitekim yüce Allah bir ayette şöyle buyurmuştur:
“Senin bize öğrettiklerinden başka bizim bir bilgimiz yoktur.” (Bakara, 32)
Meleklerin bu değerlendirmesinden sonra yüce Allah onlara şu karşılığı veriyor:
“Sizin bilemeyeceğinizi herhalde ben bilirim.” (Bakara, 30)
Bu ifade ise, daha sonra, Adem’in, İblis’in ve ikisinin soyu arasında yaşanacak olaylara ve buna dayalı olarak gerçekleşecek gelişmelere işaret etmektedir.
Bu ayet gösteriyor ki, yüce Allah, Adem’in cennetten çıkacağını biliyordu. Çünkü cennetten çıkmayacak olsaydı, yeryüzünde halife olması gerçekleşemezdi.
Nitekim Allah ona cennete yerleşmesini ve yasak ağacın meyvesinden yememesini emretmişti.
“Biz: Ey Adem! Sen ve eşin beraberce cennete yerleşin; orada kolaylıkla istediğiniz zaman her yerde cennet nimetlerinden yeyin; sadece şu ağaca yaklaşmayın. Eğer bu ağaçtan yerseniz her ikiniz de kendine kötülük eden zalimlerden olursunuz, dedik.” (Bakara, 35)
“Bunun üzerine: Ey Adem! Dedik, bu, hem senin için hem de eşin için büyük bir düşmandır. Sakın sizi cennetten çıkarmasın; sonra yorulur, sıkıntı çekersin! Şimdi burada senin için ne acıkmak vardır, ne de çıplak kalmak. Yine burada sen, susuzluk çekmeyecek, sıcaktan da bunalmayacaksın.” (Taha, 117-119)
Burada yüce Allah, Adem’i, şeytanın kendilerini cennetten çıkarmasından sakındırıyor. Bu, İblis’e itaat etmeye yönelik bir yasaklamadır ki, cennetten çıkışın sebebi de bu itaattir. Ama yüce Allah bundan önce Adem’in cennetten çıkacağını ve çıkışının sebebinin İblis’e itaat etmesi ve yasak ağacın meyvesinden yemesi olacağını biliyordu. Çünkü bundan önce:
“Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım.” (Bakara, 30) demişti.
Bu yüzden selef ulemasından bazıları şöyle demişlerdir:
Allah, “Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım.” demekle, Adem’in cennete girmesinden önce oradan çıkışını takdir etmişti. Ve bu olaydan sonra da şöyle buyurmuştur:
“Bunun üzerine: Bir kısmınız diğerine düşman olarak ininiz, sizin için yeryüzünde barınak ve belli bir zamana dek yaşamak vardır, dedik.” (Bakara, 36)
“Allah: Birbirinize düşman olarak inin! Sizin için yeryüzünde bir süreye kadar yerleşme ve faydalanma vardır, buyurdu. Orada yaşayacaksınız, orada öleceksiniz ve orada diriltilip çıkarılacaksınız, dedi.” (A’raf, 24-25)
Bu ayetlerde, yüce Allah, ileride onlar arasında meydana gelecek düşmanlık ve benzeri olgulardan haber veriyor.
“Gerçekten haklarında rabbinin sözü sabit olanlar, kendilerine bütün mucizeler gelmiş olsa bile, inanmayacaklardır.” (Yunus, 96-97)
“Gerçek şu ki, kâfir olanları korkutsan da korkutmasan da onlar için birdir; iman etmezler.” (Bakara, 6)
Burada da gelecekten haber veriliyor. Onların iman etmeyecekleri belirtiliyor.
“Mutlaka sen ve sana uyanların hepsiyle cehennemi dolduracağım.” (Sad, 85)
“Fakat: cehennemi hem cinlerden hem insanlardan bir kısmıyla dolduracağım, diye benden kesin söz çıkmıştır.” (Secde, 13)
Burada da yüce Allah gelecekte olacak bir hususla ilgili olarak yemin etmektedir. Allah yeminine sadıktır. Doğruluğu, yemin ettiği şeyi bilmesinin bir gereğidir. Bu da O’nun buna kadir olduğunu gösterir.
Bu, aynı zamanda Allah’ın, kulların fiillerinin yaratıcısı olduğunu da gösterir. Eğer kulların fiilleri Allah tarafından takdir edilmemiş olsaydı, cehennemi doldurması mümkün olmazdı. Bilakis, bu iş kullara kalırdı; isterlerse O’na isyan eder, cehennemi doldururlardı, isterlerse O’na itaat eder, cehennemi doldurmazlardı.
Fakat şöyle denebilir:
Allah onların isyan edeceklerini biliyordu. Bu yüzden, onları bu şekilde cezalandırmaya yemin etmiştir. Böyle bir değerlendirmeye şöyle cevap verilir:
O’nun, olmadan önce geleceğe ilişkin ilmi, bu şeyi yaratmasını gerektirir. Çünkü Allah, ilmini melek ve insan gibi başka varlıklardan edinmez. Bilakis, O’nun ilmi zatının gereklerindendir. Eğer kulların fiilleri Allah’ın yapabilirliğinin ve iradesinin dışında olsaydı, Allah’ın yarattığı şeyler gibi onları da bilmesi gerekmezdi. Bu konuda yerinde geniş ölçüde ele alınmıştır.
Yüce Allah bir ayette münafıklar hakkında şöyle buyuruyor:
“Eğer içinizde onlar da savaşa çıksalardı, size bozgunculuktan başka bir katkıları olmazdı ve mutlaka fitne çıkarmak isteyerek aranızda koşarlardı.” (Tevbe, 47)
Burada yüce Allah, münafıklarla ilgili olarak henüz gerçekleştirmedikleri bir günahı önceden haber vermektedir. Diğer bir ayette de şöyle buyurmuştur:
“Bedevilerden seferden geri kalmış olanlara de ki: Siz yakında çok kuvvetli bir kavme karşı savaşmaya çağırılacaksınız. Onlarla, teslim oluncaya kadar savaşacaksınız.” (Fetih, 16)
Burada yüce Allah, onları ileri savaşa çağıracak birinin çağrısını önceden haber veriyor. Bu çağırıcının onları çağırması kullara özgü fiiller kapsamına girer. Bunun gibi ifadeler Kur’an’da çokça yer alırlar.
Kulların gelecekte gerçekleştirecekleri bazı fiilleri melekler, peygamberler gibi mahlûkattan bazı kimseler de bilebilirler. Alemlerin rabbi olan Allah bilmez mi? Hz. Peygamber (s.a.v.) gelecekte ümmetinde ve başka toplumlarda meydana gelecek olayları önceden haber vermiştir. Bunları şimdi burada zikretmeye kalkarsak yerimiz yetmez.
Örneğin, oğlu (torunu) Hasan aracılığıyla yüce Allah’ın, iki büyük müslüman grubu barıştıracağını haber vermiştir. Aynı şekilde müslümanla arasında aşırı bir grubun (hariciler) ortaya çıkacağını ve müslümanlar içinde hak üzere olan bir grubun onlarla savaşacağını bildirmiştir. Kendisinden sonra bir topluluğun dinden döneceğini haber vermiştir. Kendisinden sonra nebevi çizgideki hilâfetin otuz sene süreceğini ondan sonra krallığa dönüşeceğini söylemiştir. Dağın üstünde bir peygamber, bir sıddık ve şehidden başka kimsenin olmadığını haber vermiş, oradakilerin çoğu daha sonra şehit düşmüşlerdir. Bedir savaşında Kureyş’in önde gelenlerinin öldürüleceklerini önceden haber vermiştir. Deccal’ın çıkacağını, İsa’nın (a.s.) Şam’ın doğusunda beyaz minareye ineceğini, İsa’nın (a.s.) deccalı öldüreceğini haber vermiştir.
Yine Ye’cuc ve Me’cuc’un ortaya çıkacağını bildirmiştir. Haricilerin ortaya çıkacaklarını bildirmiş ve şöyle buyurmuştur:
“Şu kavmin içinden bir grup ortaya çıkacak, biriniz onların namazını ve orucunu gördüğünde, kendi namazını ve orucunu küçümseyecektir. Bunlar Kur’an okuyacaklar, ama Kur’an onların gırtlaklarından aşağıya inmeyecektir. Okun yaydan fırlayıp çıktığı gibi islâmdan çıkacaklardır. Bunların içinde eli sakat ve elinin üzerinde titreyen bir et parçası olacaktır.” (Buhari, Menakıb, 25; Müslim, Zekat, 147)
Gerçekten peygamberimizin (s.a.v.) haber verdikleri aynen çıktı. Ali b. Ebu Talip, Nehrevan’da onlarla savaşırken, içlerinde Hz. Peygamber’in (s.a.v.) vasfettiğine tıpatıp benzeyen bir adam buldu. Müslümanların Türklerle savaşacaklarını önceden haber vermiş, Türklerin özelliklerini bildirmiştir:
“Siz, küçük gözlü, kırmızı yanaklı, eğri burunlu, keçeden ayakkabı giyen ve yüzleri..... gibi olan Türklerle savaşmadıkça kıyamet kopmaz.” (Buhari, Cihad, 95; Müslim, Fiten, 62-64)
Nitekim müslümanlar, güçlü bir konuma geldikten sonra, peygamberimizin (s.a.v.) haber verdiği gibi ortaya çıkan Türklerle ve diğer kavimlerle savaştılar. Peygamberimizin (s.a.v.) bunun gibi geleceğe ilişkin haberler verdiği sözleri, burada sayılmayacak kadar çoktur. Peygamberimiz (s.a.v.) bunları yüce Allah’ın kendisine bildirmesi sayesinde biliyordu. Peygamberimiz (s.a.v.) kulların fiillerinden birçoğunu biliyor idiyse, ona bilmediklerini öğreten Allah yarattığı kullarının fiillerini bilmez mi?
Hiç kimse Allah’ın bilgisini tümüyle kuşatamaz. O sadece dilediği kadarını kullarına bildirir. Ne bir peygamber, ne de başka birisi, Allah’ın kendisine öğrettiğinden başkasını bilemez.
Nitekim Hızır Musa’ya şöyle demişti:
“Bende Allah’ın bilgisinden bir kısım vardır ki, bunu Allah bana öğretmiştir ve bu bilgi sende yoktur. Sende de Allah’ın sana öğrettiği ve benim bilmediğim bir ilim vardır. Bu sırada bir serçe denizden gagasıyla su içince şöyle dedi:
Benim ve senin bilgimiz, ancak bu serçenin denizin suyunu eksilttiği kadar eksiltmiştir.”
Nitekim yüce Allah Musa hakkında şöyle buyurmuştur:
“Nasihat ve her şeyin açıklamasına dair ne varsa hepsini Musa için levhalarda yazdık.” (A’raf, 145)
Kısaca şunu demek istiyoruz:
Allah’ın, kulların fiillerini, gerçekleşmeden önce bilmesini olumsuzlamak baatıldır. Aşırı Kaderiyeciler bunu olumsuzluyorlar.
“Biz eskiden yönelmekte olduğun Ka’be’yi kıble haline getirdik ki, resule uyanı, ökçesi üstüne gerisin geri dönenden ayıralım.” (Bakara, 143)
“İki gruptan hangisinin kaldıkları müddeti daha iyi hesap edeceğini görelim diye...” (Kehf, 12) ayetlerine gelince, bu ve benzeri ayetlerde, bilinen şeye, meydana gelmesinden sonra taalluk eden bilgiden söz ediliyor. Bu, övgüyü ve yergiyi gerektirici bilgidir. Ödül ve ceza da bu bilgiye terettüp eder. Önceki, bunun olacağına dair bilgiydi. Salt bu bilgiye övgü ve yergi, ödül ve ceza terettüp etmez. Bu saydığımız hususlar, ancak fiilin meydana gelmesinden sonra söz konusu olabilirler. İbni Abbas’tan, bununla ilgili olarak şöyle rivayet edilir: Bu ayette kastedilen, biz kulların görmesidir, yani biz kullar görelim diye...
Müfessirler de şöyle demişlerdir:
Daha önce olacağını bildiğimiz gibi, mevcutken de bilelim diye, şeklinde bir anlam kast edilmiştir. Bu yenilenen durumla ilgili olarak tartışmacıların iki farklı görüşü belirginleşmiştir:
Bazıları şöyle diyorlar:
Yenilenen şey, ilim ile malûm arasındaki nispet ve izafettir. Sadece bundan ibarettir, öbürü ise, yoksal bir nisbettir.
Diğer bazılarının dediği ise şudur: Bilakis, yenilenen şey, şeyin varlığına ve varoluşuna dair bilgidir. Bu ise, onun olacağına ilişkin bilgiden farklıdır. Bu tıpkı şu ayette anlatılan hususa benzer:
“De ki: Yapacağınızı yapın! Amelinizi Allah da resulü de mü’minler de görecektir.” (Tevbe, 105)
Burada görmenin yenilenmesinden, yeni bir görmenin gerçekleşmesinden haber veriliyor. Bunun yoksal bir nispet olduğunu söyleyenler olduğu gibi, bunun somut bir olgunun yenilenişinden ibaret olduğunu söyleyenler de olmuştur. Dolayısıyla bütün değerlendirmeler bu iki görüş ekseninde cereyan etmektedir. Bu iki görüşü savunanlar, her iki tarafın ileri sürdüğü kanıtlar, yerinde etraflıca ele alınmıştır.
Selef kuşağının geneli, ehl-i sünnet ve hadis imamları, yenilenen şeyin, nassta işaret edildiği gibi, somut bir olgu olduğu yönünde görüş belirtmişlerdir. Haris el-Muhasibi bunu olumsuzlamaya çalışınca, Ahmed b. Hanbel onu terk etmiştir. Çünkü Haris el-Mehasibi, İbni Kilab’ın görüşlerini kabul ediyordu ve burada somut bir olgunun yinelinmesini söylemekten kaçınıyordu. Bunun doğuracağı şeyleri de söylüyor ve böylece kitaba, sünnete ve selef ulemasının görüşlerine aykırı hareket ediyordu. Bu ise, bid’atın ortaya çıkmasına neden olmuştu. Bundan dolayı da Ahmed b. Hanbel onunla tüm ilişkilerini kesmişti. Böyle davranmaktan onu sakındırmıştı. Bazıları, Haris’in bu düşünceden döndüğünü söylemişlerdir.
Malik, Şafii, Ahmed b. Hanbel ve Ebu Hanife’nin takipçilerinden son kuşak alimler iki ayrı görüş benimsemişlerdir. Bazıları, İbni Kilab ve izleyicilerinin yolunu tutarken, bazıları sünnet ve hadis imamlarının yolunu tutmuşlardır.
Şunu demek istiyoruz:
Allah’ın, kulların amellerini önceden bilmesi ve yazması haktır. Allah’ın bunlara ilişkin bilgisinin sonradan oluştuğuna ilişkin görüşler yanlış ve terk edilmiş görüşlerdir. Nitekim şayet, bu anlamı kast etmişse, Nazım da bu yönde görüş belirtmiştir, dolayısıyla onun da bu görüşü terk edilmelidir. Bunun böyle olmasında, yani, Allah’ın kulların amellerini önceden bilip yazmasında, Allah’ın emir ve nehiyleriyle çelişen bir durum yoktur. Allah’ın, kulların fiillerini yaratması ile onlara emir ve yasaklar yöneltmesi arasında çelişki olmadığına göre, onların fiillerini önceden bilmesi hiçbir şekilde çelişki oluşturmaz. Bu, Cebriyeci Kaderiyecilerin söylediği gibi, kulun cebir altında kudretsiz ve fiilsiz olmasını da gerektirmez.

Eğer kabul etsen, olmaz yaratıcı için takdir öngörmek. sözüne cevap

2009-07-01T01:46:00.000-07:00

Soruyu soran kişinin:
“Her şey...” ifadesi de. Eğer kabul etsen, olmaz yaratıcı için takdir ön görmek, sözüne gelince...
Eğer bununla, selef ulemasının, kul kendi fiillerinin gerçek anlamda failidir ve benzeri sözlerini kabul edersen, bu, ilâhî takdirin olumsuzlanmasını gerektir, demek istiyorsa, bu tarz bir bağıntı kurma, imkânsızdır.
Şayet “kulun, Allah’ın dilemediği şeyi dilediğini kabul edersen, bu, bütün insanların ittifakıyla, Allah’ın haramlara ve mübahlara ilişkin dilemesini olumsuzlar, daha doğrusu, O’nun kulların bütün fiillerine yönelik dilemesini gerçek anlamda olumsuzlar ve bu da kulların fiilleri üzerindeki kudretini olumsuzladığı gibi, bunlardan herhangi bir şeyi yaratmış olması durumunu da olumsuzlar” demek istiyorsa, bunda dileme, kudret ve yaratma anlamında takdir etmenin de olumsuzlanması söz konusudur.
Allah’ın varlıkları kendi içinde planlaması, onları bilmesi, onlardan haberdar olması ve onları yazması anlamında takdir etmesine gelince, bu, varlıklardan önce ilâhî bilginin varlığını kabul etmeyenlerin sözlerinin aksine bir durumu gerektirir ki, Kaderiyecilerin çoğunluğu ilâhî ön bilgiyi inkâr etmezler. Ancak, varlık aleminde, Allah’ın dilemesi, kudreti ve yaratması olmaksızın birçok hadisenin meydana gelişini ileri sürdükleri zaman, evrende, Allah’tan başkasının meydana getirdiği olguların varlığını, üstelik bu Allah’tan başkalarının bunlara güçleri yetmediği halde, kabul etmiş oluyorlar. Böyle bir durumda “Yaratan bilmez mi?” (Mülk, 14) ayetiyle, Allah’ın bu hadiseleri bildiğini kanıtlamak mümkün olmaz. Çünkü onlara göre bunları yaratan Allah değildir. Ama kendi içlerinde başka Kaderiyeci gruplar, Allah’ın varlıkların olmasından önceki bilgisi hususunda onlara karşı çıkmışlardır. Dolayısıyla, onlara karşı bu ayeti kanıt olarak kullanmaları mümkün değildir. Bunlar, Allah’ın bunları emretmesinin yanısıra, önceden bildiğini de söylüyorlar. Fakat, güç yetirilmeyen şeyin teklif edilmesini gerektiren, bilinenin aksi olan şey açısından farklı bir durum geçerlidir. Çünkü Allah’ın bilmesine aykırı bir şeyin olması imkânsızdır. Eğer olsa, Allah, bunu bilmemiş olur. Bu ise, önceki olumsuzlamalarının doğal bir sonucudur. Yani, yukarıda ileri sürdükleri olumsuzlamaları, Allah’ın bazı şeyleri bilmediğini söylemekle yüz yüze getirir onları.

Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz.ayeti

2009-07-01T01:45:00.000-07:00

“Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz.” (İnsan, 30, Tekvir, 29) ayeti, kulun, kendi seçimiyle işlediği fiilin faili olmadığına, kulun bu tür fiillere güç yetirmediğine, kulun irade sahibi olmayışına delalet etmez. Bilakis, Allah dilemedikçe, insanın dileyemeyeceğine delalet eder. Bu ayet, iki grubun yaklaşımını çürütmektedir:
Cehmiyeci Cebriye.... Kaderiyeci Mutezile...
Çünkü yüce Allah:
“Sizden doğru yolda gitmek isteyenler için...” buyuruyor. Bu ayet gösteriyor ki, kulun dilemesi, Allah’ın dilemesine bağlıdır. Önceki ayet Cebriyeye cevap niteliğindeyken, bu ikinci ayet, Kaderiyeye cevap niteliğindedir. Çünkü bu Kaderiyeciler diyorlar ki:
Kul, Allah’ın dilemediğini diler....
Nitekim, Allah, kulun dilemediğini diler, demişlerdir.
Eğer bunlar, temel düşüncelerine dayalı olarak: Burada geçen dilemekten maksat, emretmektir ve anlamı da, Allah’ın emrettiğini yapmayı dileyemezler, Allah emretmedikçe, şeklindedir, deseler, onlara şu cevap verilir:
Ayetin akışı, böyle bir anlamın kast edilmediğini gösteriyor. Bilakis, ayetin akışından şöyle bir anlam anlaşılıyor:
Size emredilen bir fiili işlemeyi, Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz...
Çünkü yüce Allah emirden, yasaktan, vaadden ve tehditten söz ettikten sonra şöyle buyuruyor:
“Şüphesiz ki bu bir öğüttür. Artık dileyen rabbine bir yol tutar. Sizler ancak rabbinizin dilemesi sayesinde dileyebilirsiniz.” (İnsan, 29-30)
“Dileyemezsiniz...” ifadesi, onlar açısından gelecekteki dilemeyi olumsuzlamaktadır. “Allah dilemedikçe...” ifadesi, bunu, gelecekte rabbin dilemesiyle ilintilendirmeye yöneliktir. Çünkü “en” edatı, müzari fiile gelecek anlamını kazandırır. Buna göre ayetin anlamı şu şekilde belirginleşmektedir:
Bundan sonra dilemedikçe...
Emir ise bundan önce gelir. Bu tıpkı insanın:
Allah dilemedikçe şu işi yapmayacağım, demesine benzer.
Selef uleması ve fıkıhçılar:
Yarın, inşallah namaz kılacağım veya, yarın inşallah borcumu ödeyeceğim, diye yemin eden birisi, ertesi gün bu dediğini yapmazsa, yeminini bozmuş sayılmayacağı hususunda görüş birliği içindedirler. Eğer dileme kelimesi emir anlamında olsaydı, bu adam yeminini bozmuş olacaktı. Çünkü Allah böyle emretmiş olacaktı. Kaderiyecilere karşı kullanılan bir kanıttır bu. Onların buna verecekleri bir cevapları da yoktur. Bu yüzden onlardan bazıları, öteden beri var olan bu icmaya karşı çıkarak, böyle yemin eden kimse, dediğini yapmazsa, yeminin bozmuş sayılır, demişlerdir.
“Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz.” (Tekvir, 29) ayeti ise,Allah’ın kudretini ve kulların Ona muhtaç olduklarını açıklama bağlamında Allah’ı övme, methetme amacına yöneliktir. Eğer,Allah size emretmedikçe,yapamazsınız, anlamında olsaydı, o zaman bütün emirler bu konumda olurdu. Bu ise, rabbin övülmeyi gerektiren özellikleri arasına girmez.Eğer,onların,ancak Allah’ın emretmesi durumunda bir şeyler yaptıkları anlamında olsaydı,bu,Allah’a değil,onlara yönelik bir övgü olurdu.

Fiilde, faile ilişen bir etki de yoktur, şeklindeki sözlere cevap

2009-07-01T01:44:00.000-07:00

Soruyu soran kişinin: Öyleyse fiilde, faile ilişen bir etki de yoktur, şeklindeki sözlerine gelince:
Eğer bununla, övgü, yergi, ödül ve ceza gibi faile ilişen nitelikler üzerinde fiilin bir etkisinin olmadığı kast ediliyorsa, bunu ancak, Cehm ve onun görüşünü paylaşanlar gibi sebepleri inkâr edenler söyleyebilir. Yoksa selef uleması ve imamlar, yaratma ve emir bağlamında sebeplerin ve hükmün ispatı noktasında görüş birliği içindedirler.
Emir bağlamında fıkıhçıların şu değerlendirmesini örnek gösterebiliriz:
Mirası gerektiren sebepler üçtür:
Soy. Nikah ve kölelik bağı. Ama yeminleşme ve birinin aracılığıyla müslüman olma gibi şeylerin miras sebebi olması hususunda ihtilaf etmişlerdir. Ebu Hanife gibi bazı fıkıhçılara göre bu, miras alanın sebebidir. Malik ve Şafii gibi fıkıhçılar ise bunun mirasa sebep olamayacağını söylemişlerdir. Ahmed’den ise iki görüş de rivayet edilmiştir. Yine fıkıhçıların şu sözlerini de buna örnek gösterebiliriz:
Nisap miktarı kadar mala sahip olmak zekâtın farz olmasının sebebidir. Taammüden adam öldürmek ve haksız yere saldırıda bulunmak kısas hükmünün uygulanmasının sebebidir. Hırsızlık el kesmenin sebebidir....
Fıkıhçıların görüşü, sebebin müsebbeb üzerinde etkili olduğu yönündedir. Onlara göre sebep, salt bir işaretten ibaret değildir. Yalnızca bir grup kelâmcı sebebin salt bir işaret olduğunu söylemişlerdir. Bu görüşlerini de Cehm’in düşüncelerine dayandırmışlardır. Bu kelâmcıların konuyla ilgili mutlak değerlendirmelerini bazı fıkıhçılar da benimsemişlerdir. Bu değerlendirmeye katılan fıkıhçıların büyük çoğunluğu çelişki içindedir. Bu yüzden bazen selef kuşağının ve imamların görüşlerini savunurken, bazen de işaret ettiğimiz kelâmcıların görüşlerini savunmuşlardır.
Aynı yaklaşım hikmet için de geçerlidir. Şer’i hükümlerin bir hikmete dayandığı hususu selef ulemasının ve fıkıhçıların üzerinde ittifak ettikleri bir meseledir.
Yaratmanın temelinde hikmet bulunduğu hususu da öyle. Kur’an’da yaratma ve emir olgularının hikmete dayandığına ilişkin birçok ifade vardır. Kur’an, yüce Allah’ın varlıkları sebeplere dayalı olarak yarattığı sıkça ifade edilir. Cehme uyanların söylediği gibi, Allah varlıkları sebeplerin yanında yaratır, sebeplerle yaratmaz, şeklindeki değerlendirmeleri doğru değildir.
Nitekim yüce Allah şöyle buyurmuştur:
“Allah gökten bir su indirdi ve onunla yeryüzünü ölümünden sonra diriltti.” (Nahl, 65)
“Gökten bereketli bir su indirdik, onunla bahçeler ve biçilecek daneler bitirdik. Kullara rızık olması için birbirine girmiş, küme küme tomurcukları olan uzun boylu hurma ağaçları yetiştirdik. Ve o su ile ölü toprağa can verdik.” (Kaf, 9-11)
“Rüzgarları rahmetinin önünde müjde olarak gönderen O’dur. Sonunda onlar, ağır bulutları yüklenince onu ölü bir memlekete sevkederiz. Orada suyu indirir ve onunla türlü türlü meyveler çıkarırız.” (A’raf, 57)
“Rızasını arayanı Allah onunla kurtuluş yollarına götürür.” (Maide, 16)
“Onlarla savaşın ki, Allah sizin ellerinizle onları cezalandırsın.” (Tevbe, 14)
Bunun gibi daha birçok ayeti örnek gösterebiliriz.
Sebep anlamını ifade eden “lam” edatının yaratma ve emir bağlamında kullanılmasının örnekleri çoktur. Bu konuyla ilgili detaylı açıklamaları yeri geldikçe sunma imkânını bulmuştuk.
Yaratma ve emir bağlamında hikmeti, akli ve şer’i gerekçeyi olumsuzlayanların kanıtlarını ele almış ve bu kanıtların ve bu kanıtlara dayalı çıkarsamaların yanlış olduklarını ortaya koymuştuk. Mutezile ve Kaderiyenin konuya ilişkin kanıtlarının yanlışlığını ortaya koyduğumuz gibi.
Sebeplerin ve hikmetlerin varlığını kabul eden fıkıhçılar, şer’i hitap ve hükümleri iki kısma ayırırlar:
1 - Yükümlülük içeren hitap...
2 - Vaz etme ve haber verme nitelikli hitap.
Bir şeyin sebep, şart veya engel olarak konulması gibi. Sebepleri ve hikmetleri olumsuzlayanlar ise buna şöyle itiraz etmişlerdir:
Eğer bir şeyin sebep olmasıyla, hükmün var olduğu zamanda var olduğunu kast ediyorsanız, ortada başka bir hüküm yoktur. Eğer bununla başka bir anlam kast ediyorsanız, bu ise imkânsızdır.
Bunlara verilecek cevap şudur:
Bununla kastedilen, sebeplerin, hükme uygun nitelikleri kapsadıklarıdır. Hüküm de bunun için konulmuştur. Diğer bir ifadeyle hikmetin gerçekleşmesine yol açtığı için hüküm konulmuştur.
Nitekim yüce Allah şöyle buyurmuştur:
“Muhakkak ki, namaz, hayasızlıktan ve kötülükten alıkoyar. Allah’ı anmak elbette ibadetlerin en büyüğüdür.”(Ankebut, 45)
“Şeytan içki ve kumar yoluyla ancak aranıza düşmanlık ve kin sokmak ister.” (Maide, 91)
Kulun kudretinin işlediği fiilleri üzerinde herhangi bir etkisi yoktur, diyenler de sebepleri olumsuzlayan Cehm’in izleyicileridir. Yoksa selef uleması, onlara tabi olan kuşaklar, ehl-i sünnet imamları, Mutezile’ye muhalefet eden ve kaderi olumlayan islâmi grupların geneli sebeplerin varlığını ve etkisini kabul ederler. Onlara göre, bir fiili işleyen kulun fiili üzerinde kulun kudretinin etkisi, diğer sebeplerin müsebbepleri üzerindeki etkisinden farksızdır. Bunun yanında sebeplerin de müsebbeplerin de yaratıcısı yüce Allah’tır. Sebepler bağımsız olarak müsebbepleri meydana getirmezler kuşkusuz. Bilakis, bunlara yardım eden başka sebeplerin olması da kaçınılmazdır. Bunun yanında, sebeplerin etkinlik göstermesini engelleyen maniler de vardır. Yüce Allah bütün sebepleri yaratmadıkça ve bütün engelleyici manileri ortadan kaldırmadıkça müsebbep meydana gelemez. Yüce Allah diğer mahlûkatı yarattığı gibi, bunların tümünü dilemesi ve kudretiyle yaratır. O halde kulun kudreti sebeplerden biridir. Kulun fiili de sadece kulun kudretiyle meydana gelmez. Bilakis, kudretle birlikte kesin iradenin olması da kaçınılmazdır.
Kudret derken, insan ile kaim olan güç kast ediliyorsa, bu durumda engellerin bertaraf edilmesi bir zorunluluktur. Kayıtları ve mahpusluğu izale etmek gibi. Düşman ve benzeri güçlerin yolu tıkamasını da önlemek gibi bir zorunluluk vardır.

Hayır Allah'tan, Şer Şeytandandır

2009-06-04T22:35:00.000-07:00

Soru:
İbni Teymiye’ye -Allah rahmet etsin-
“Hayır Allah’tan, şer ise şeytandandır. Şer işlemek kulun elindedir. İsterse işler, istemezse işlemez, diyen ve bu sözüne itiraz edilince:
“Allah hayasızlığı emretmez.” (Araf, 28)
“Kullarının küfre sapmasından razı olmaz.” (Zümer, 7) ayetlerini delil olarak gösteren kimsenin bu inancı, yani, hayır Allah’tandır, şer ise benim elimdedir, şerri işlemek istersem, işlerim, demesi hakkında ne buyurursunuz?
Benim bir dilemem var. Şer işlemek istediğimde işlerim, diyen kimsenin gerçekten faal bir dilemesi var mı, yok mu?” diye soruldu.
Cevap:
Şöyle cevap verdi:
Allah’a hamd olsun.
Bu meselenin iki temel mukaddimesi var.
Birincisi:
Kul bilmelidir ki;
- Allah imanı ve salih ameli emreder, iyilikleri sever ve onlardan razı olur.
İyilik işleyenlere ikramda bulunur, onları ödüllendirir ve onları dost edinir. Onlardan razı olur. Onları sever, onlar tarafından sevilir. Onlar Allah’ın yardımına mazhar olmuş askerleridir. Allah’ın galip gelen hizbidir, onlar Allah’ın müttaki velileridir. Kurtuluşa eren hizbidir. Allah’ın cennet ehli olan salih kullarıdır. Bunlar, peygamberler, sıddıklar (doğrular), şehidler ve salihlerdir. Dosdoğru yolun izleyicileridir. Allah’ın nimet verdiği kimselerin yolu, gazaba uğramışların ve sapmışların olmayan dosdoğru yolu.

- Allah, küfür, fısk ve günah gibi kötülükleri de yasaklar. Bunların işlenmesinden öfke duyar ve işleyenlere azap eder.
Onlara lanet eder, gazab eder, cezalandırır ve onlara düşman olur. Onlar, Allah’ın ve Resulü’nün düşmanlarıdır. Şeytanın dostlarıdır. Ateş ehlidirler onlar ve bu yüzden bedbahttırlar. Bu halleriyle onlar kâfir ile fâsık arasında gidip gelen bir çizgide dururlar. Günahkâr kişi kâfir veya fâsık değildir.
İkincisi:
Kul bilmelidir ki;
Allah herşeyin rabbi, yaratıcısı ve sahibidir. O’ndan başka rab O’ndan başka yaratıcı yoktur. O’nun dilediği olur, dilemediği de olmaz. Halleri değiştirme yetkisi ve güç O’nundur. O’ndan yine O’na sığınılır. O’nun her şeye gücü yeter. Göklerde ve yerde olan her nesne, nitelikleri ve haraketleriyle O’nun tarafından yaratılmıştır. O’nun tarafından takdir edilmiştir. O’nun dilemesiyle tasarruf gücünü sergilemektedir. Göklerde ve yerde olan hiçbir şey Allah’ın kudretinin ve mülkünün dışına çıkamaz. Bütün bu hususlarda hiçbir ortağı yoktur.
Bilakis O, eşi ve ortağı olmayan tek ilahtır. Mülk O’nundur. Hamd da O’nun içindir. O’nun gücü her şeye yeter.

Bu nedenle kul, her açıdan, her hususta ve her şeyde Allah’a muhtaçtır. Her şey için Allah’a karşı muhtaç bir pozisyondadır. Bir göz açıp kapama anı kadar kısa bir süre dahi Allah’tan müstağni değildir.
Dolayısıyla Allah’ın doğru yola ilettiğini hiç kimse saptıramaz, O’nun saptırdığını da doğru yola iletecek kimse bulunamaz...

İbni Teymiyye
http://sites.google.com/site/teymiye/Home/hayir-allah-tan-ser-seytandandir

İbni Teymiyye 8.Cilt

2009-03-21T00:31:00.000-07:00

1-1.Fasıl:Adem ile Musa’nın kıssasının doğrusu şudur

2-2.Fasıl-Adem, Musa’ya karşı daha üstün bir kanıt ortaya koymuştur

3-3.Fasıl-Tevhide gerçek anlamda şahitlik etmek

4-4.Fasıl-Kulların, Allah’ın emrettiklerini yapmakla ve yasakladıklarından kaçınmakla yükümlü oldukları

5-5.Fasıl -Bu ümmetin selef kuşağının ve imamların üzerinde birleştikleri husus

6-6.Fasıl-Ümmetin selef kuşağı ve imamların ittifak ettikleri görüşlerden bazıları

7-7.Fasıl-Kulun işlediği fiillere güç yetirmesi

8-8.Fasıl-Allah’ın kulu irade etmeye zorlaması

9-9.Fasıl-Kulun gerçek anlamda fail olmadığını söyleyenler

10-10.Fasıl-Fiilde, faile ilişen bir etki de yoktur, şeklindeki sözlere cevap

11-11.Fasıl-Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz.ayeti

12-12.Fasıl-Eğer kabul etsen, olmaz yaratıcı için takdir öngörmek. sözüne cevap

13-13.Fasıl-Çünkü olması, Sonradan olmasını (hadis oluşunu) gerektirir ki, bu söz terkedilmiştir. sözüne cevap

14-14.Fasıl-Allah kulun seçeceğini bilir ve seçilecek olan kaderde yazılıdır... sözüne cevap

15-15.Fasıl-Eğer cebir doğruysa, kul zorlanmıştır demektir. Sana göre de zorlanan mazurdur, sözüne cevap

16-16.Fasıl-Allah’ın yolunu izleyen bazı kimseler

17-17.Fasıl-Çalışmanın bazısı vaciptir,bir kısmı da müstahaptır

18-18.Fasıl-Peygamberler ve veliler rızık talep etmemişlerdir, şeklindeki söze cevap

19-19.Fasıl:Rızık kavramıyla iki şey kast edilir

20-Adem günah işlemedi diyen kimse

21-Adem, günah işlemesine kaderi gerekçe göstermemiştir

22-Adem ile Musa'nın tartışması

23-Adem'in Musa'ya karşı kanıtı

24-Adem ve Musa'nın tartışması

25-Akılca güzellik ve çirkinlik meselesi

26-Aklın Güzel Ve Çirkin Görmesi

27-Allah'a eksiklik yakıştıranlara birkaç cevap

28-Allah'ın Ademoğullarına nimeti

29-Allah'ın ezelde ve ebedde kadir oluşu

30-Allah'ın Fiillerinin İlletleri

31-Allah'ın harekete yatkınlık niteliği

32-Allah'ın hikmetini bilme

33-Allah'ın hükmü: Yaratma ve emretme

34-Allah'ın kudretinin her şeyi kapsaması

35-Allah'ın kudretinin kapsamına her şey girer

36-Allah'ın rahmeti kendine hak kılması

37-Kaderiyecilere göre insanın iradesi

38-KADERİYECİLERİN SINIFLARI

39-KADERİYECİLERİN SINIFLARI

40-Kaderiye'nin çeşitleri ve birbirlerine ters düşünceleri

41-Kader konusunda Cumhurun görüşü

42-Kader konusunda diğer görüşler

43-Kader konusunda Mutezile’nin görüşü

44-Kader konusunda sufilerin görüşleri

45-Kader konusunda yanılanlar

46-Kader önceden tespit edilmiş mi ?

47-Kader, sevgi ve iradede Cebriye ve Kaderiye'nin görüşü

48-Kadim ve sonradan olma varlık

49-Kaza, kader, hikmet ve ta’lil hakkında söylenenlerin en sağlamı

50-KAZA, KADER VE HİKMET

51-Kaza, Kader Ve İrade

52-Kelamcıların görüşü

53-Kelam ilminin derinliklerine dalan ehl-i İslâm'ın görüşü

54-Kişinin işlediği günahın Allah tarafından yapılması

55-Kötülüklerin en büyüğü Allah'ı inkar etmektir

56-Kötülük nefistendir

57-Kubh ve hüsün konusunda insanların üç gruba ayrılması

58-Kudret-fill ilişkisi

59-Kul gerçek fail mi?

60-Kul ile Allah arasında benzerlik kurmak

61-Kulların fiillerinde cumhurun görüşü

62-Kulların fiillerinin daha önceden takdir edilmesi

63-Kulların Fiillerinin Kadim Veya Yaratılmış Olduğu

64-Kulun dilemesi Allah'ın dilemesine bağlıdır

65-Kulun fiil üzerine etkisi

66-Kulun günahından başka bir şeyden korkmaması sözünün izahı

67-KULUN İHTİYARÎ FİİLLERİ

68-Kulun İradesi

69-Kulun istemesi hidayete sebep olur

70-Kulun kadere iman etme gerekliliği

71-Kulun kudreti ve kazancı

72-Kulun Rabbinden Başkasına Umut Bağlamaması

73-Kulun Rabbinden başkasına umut bağlamaması sözünün izahı

74-Kulun Yapabilirliği

75-Sebeplerin en büyüğü dua ve tevekküldür

76-Sebeplerin oluşu ve müsebbeblere bağlanması

77-Sebeplerin varoluşu

78-Selefi görüşe göre kul gerçek bir faildir

79-Selefilerin Kaderiye ve Cebriye görüşünü reddetmesi

80-Şeriattan hasıl olan hikmet

81-Şer'i hükümlerin emir ve neyhi

82-Şer' ve kaderde mümin ve kaderiyecilerin yolu

83-Şükür - tevhid birleşmesi

84-Şükür ve hamdın gerekliliği

85-Tarafımızdan kendilerine güzel akıbet takdir edilmiş olanlara gelince, işte bunlar cehennemden uzak tutulurlar. ayeti

86-Tasavvufçuların görüşleri

87-Tasavvufta fenafillah

88-Tesir, cebir ve rızık kelimelerinin açıklanması

89-Tevekkülde yanılgı

90-Tevekkül ibadettir

91-Tevhid dinin başı ve sonudur

92-Ulemanın Dört Ana Sorusu:Yaratma, İbadet, Yazılma Ve Dua

93-Üç temel değerlendirme

94-Üçüncü mesele

95-Yapabilirlik konusunda tartışmalar

96-Yapabilirlik türleri

97-Yapabilirlik ve fiil

98-Yaratmadaki hikmet ve rahmet

99-Allah iki avuç toprak avuçladı hadisi

100-Allah kullarını ibadet için yaratmıştır

101-ALLAH, KULLARININ GÜNAH İŞLEMESİNİ İRADE EDER Mİ ETMEZ Mİ?

102-Allah ve peygamberi sevmenin delili

103-Allah zulmeder mi?

104-Beni tanısınlar, bilsinler diye

105-Beslenme ve dayanma

106-Birinci mesele

107-Bir suale iki cevap

108-Bir şeyden ancak bir şey sadır olur yanılgısı

109-Bu gibi bid'atlardan nasıl kurtulunur?

110-Bu meseleye Resulullah'ın cevabı

111-Bütün hayır ve nimetler Allah'tandır

112-Cebriyecilerin Kaderiyecilerle bir olması

113-Cehmiye'nin görme, sevme ve konuşmayı inkar etmeleri

114-Cehmiye'nin görüşü, selefin cevabı

115-Cehmiye'nin iki ana bid'ati

116-Cehmiye ve Mutezile'ye göre Allah'ın sevmesi, dilemesi ve rızası

117-Cehmiye'ye göre Kur'an'ın mahluk oluşu

118-Cumhura göre madum bir (şey) değildir

119-Cumhurun görüşü

120-Dostluk, sevgi ve onları inkar edenler

121-Dördüncü mesele

122-Duanın en faziletlisi

123-ECEL MESELESİ

124-Ehl-İ Sünnet Ve Kaderiyecilere Göre Kader

125-El-Muntakim (intikam alan) ismi

126-Emir iradeyi gerektirir mi, gerektirmez mi?

127-Emir, şer' ve kader kavramlarının açıklanması

128-Emredilenler içinde şeriatın reddetmediği bir emir söz konusuysa

129-Emrolunan şey üzerine ibadet

130-Fakirlerin daha çok cennete girmesi

131-Felsefecilerin kaderle ilgili görüşü

132-Felsefeci ve müneccimlerin açıkladıkları bazı sebepler

133-Fiil ile yapılmış, yaratma ile yaratılmış arasında fark yoktur

134-Fiillerde benzeşme, sıfatlarda ayrışma

135-Geçişsiz ve geçişli fiil ve üç ayrı görüş

136-Geçmişte İstisna

137-Geçmiş ve gelecekte Allah'ın meşiyeti

138-GÜÇ VE KUDRETTEN ANCAK O'NA TEBERRİ EDERİM SÖZÜ

139-Güç yetiremeyeni teklif etme

140-Güç yetirilmeyenin emredilmesi

141-Günahlar musibetin sebebidir

142-Güzel ve kötülük akılla mı, şer’an mı bilinir?

143-Hac için azık

144-HAK İÇİN HAK ARACILIĞIYLA HAKKIN TAKDİRİYLE MÜCADELE

145-Hallac'ın öldürülmesi

146-HARAM YOLLA KAZANMA

147-Hareketlerin izahı

148-Hayır Allah'tan, Şer Şeytandandır

149-HAYIR ŞER, TEKVİNÎ KADER, ŞER’Î EMİR

150-Hayır ve şer de birer nimettirler

151-Hayra ulaşmada sebepler en büyük duadır

152-Herkese yaratılışının gayesi olan davranışların kolaylaştırılması

153-Her mahluk Allah'ın nimetlerindendir

154-Hiçbir fiilimizle ilgili olarak bizim gücümüz yoktur. diyen kimse .

155-Hulul düşüncesini reddedenler

156-Hz. Nuh ve Hz. Musa'nın bedduaları

157-İblisî Kaderiye

158-İbni Akıl'in itirazı

159-İçki içmeye ve zina yapmaya zorlanmak

160-İÇKİ VE HARAM ŞEYLER

161-İki grup insan

162-İkinci mesele

163-İlim edilgen midir, değil midir?

164-İmam Ahmed'in cevabı

165-İmanda istisna

166-İnsanlar dört kısma ayrılırlar

167-İnsanların üç fırkaya ayrılması

168-İnsanlar ibadet için yaratıldı

169-İnsanlar şeriat ve kader konusunda dört gruba ayrılırlar

170-İrade, İzin, Kitap, Hüküm, Kaza ve Haram Kılma

171-İradenin çeşitleri

172-İyilik Allah'tan, Kötülük Nefistendir

173-İyilikleri Allah'a kötülükleri kendine bağlama gerekliliği

174-KADER HAKKINDA BİR SUAL VE CEVABI

175-Kaderi kabul edenlerin ve etmeyenlerin görüşleri

176-Kaderi olumsuzlayanların mecusilere benzemesi

177-Kur'an'da iradenin anlamı

178-Kur'an'da kulların amelleri

179-Kur'an'da kulun fiili, dilemesi ve kuvveti

180-Kur'an harflerinin Allah'ın kelamı olmadığı görüşü

181-Kur'an lafızlarının mahluk olmaması

182-La ilahe illallah diyen kişi cennete girer. deyip bunu,bizim de işaret ettiğimiz hadisle destekleyen kimse

183-Mecusi Kaderiye

184-MEŞİYET MESELESİ

185-Mutezile'nin Eş’ariyle örtüşmesi

186-Mutezile'nin görüşü

187-Mutezile ve Cebriye'nin görüşü

188-Mübahçılar, Yahudi ve Hıristiyanlardan daha kötüdürler

189-Mürciyecilerle Kaderiyecilerin bir olması

190-Müslümanların Önde Gelen İmamlarının Görüşleri

191-NEFİSLERİMİZİN ALLAH'IN OLMASI SÖZÜ

192-Nisa suresi 78-79. ayetleri üzerinde yapılan tartışma

193-...O da nefsindendir. lafzının faydaları

194-PAHALILIK VE UCUZLUK

195-Peygamberlerin gönderilmesi herkes için birer nimet ve hikmettir

196-Rabbin kudreti hakkında üç görüş

197-Rızık Meselesi

198-Rızıkta sebebin gerekliliği

199-Rızık Ve Rızkın Artıp Eksilmesi

200-Saidler ve Şakiler

201-Yaratma ve kazanç arasındaki fark

_________________________________________

http://sites.google.com/site/teymiye/Home/fihrist

mehmet selim polat

Haya İmandandır

2008-08-30T03:26:00.000-07:00

Hayasızlık

12/24- Andolsun kadın ona (göz koyup) istek duymuştu. Eğer Rabbinin delilini görmemiş olsaydı Yûsuf da ona istek duyacaktı. Biz ondan kötülüğü ve fuhşu uzaklaştırmak için işte böyle yaptık. Çünkü o, ihlâsa erdirilmiş kullarımızdandı.

16/90- Şüphesiz Allah, adaleti, iyilik yapmayı, yakınlara yardım etmeyi emreder; hayasızlığı, fenalık ve azgınlığı da yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor.

17/32- Zinaya yaklaşmayın. Çünkü o, son derece çirkin bir iştir ve çok kötü bir yoldur.

2/169- O, size ancak kötülüğü, hayasızlığı ve Allah’a karşı bilmediğiniz şeyleri söylemenizi emreder.

2/268- Şeytan sizi fakirlikle korkutur69 ve size, çirkinliği ve hayasızlığı emreder. Allah ise size kendi katından mağfiret ve bol nimet vadediyor. Şüphesiz Allah, lütfu geniş olandır, hakkıyla bilendir. 69

4/15- Kadınlarınızdan fuhuş (zina) yapanlara karşı içinizden dört şahit getirin. Eğer onlar şahitlik ederlerse, o kadınları ölüm alıp götürünceye veya Allah onlar hakkında bir yol açıncaya kadar kendilerini evlerde tutun (dışarı çıkarmayın).7 7

4/16- Sizlerden fuhuş (zina) yapanların her ikisini de incitip kınayın. Eğer onlar tövbe edip ıslah olurlarsa onları incitip kınamaktan vazgeçin. Çünkü Allah tövbeleri çok kabul edendir, çok merhamet edendir.

4/22- Geçmişte olanlar hariç, artık babalarınızın evlendiği kadınlarla evlenmeyin. Çünkü bu bir hayasızlık, öfke ve nefret gerektiren bir iştir. Bu ne kötü bir yoldur.

4/24- (Savaş esiri olarak) sahip olduklarınız hariç, evli kadınlar (da size) haram kılındı. (Bunlar) üzerinize Allah’ın emri olarak yazılmıştır. Bunların dışında kalanlar ise, iffetli yaşamak ve zina etmemek şartıyla mallarınızla (mehirlerini verip) istemeniz size helal kılındı. Onlardan (nikahlanıp) faydalanmanıza karşılık sabit bir hak olarak kendilerine mehirlerini verin. Mehir belirlendikten sonra, onunla ilgili olarak uzlaştığınız şeyler konusunda size günah yoktur. Şüphesiz ki Allah (her şeyi) hakkıyla bilendir, hüküm ve hikmet sahibidir.

4/25- Sizden kimin, hür mü’min kadınlarla evlenmeye gücü yetmezse sahip olduğunuz mü’min genç kızlarınızdan (cariyelerinizden) alsın. Allah sizin imanınızı daha iyi bilir. Hepiniz birbirinizdensiniz. Öyle ise iffetli yaşamaları, zina etmemeleri ve gizli dost tutmamaları halinde sahiplerinin izniyle onlarla evlenin, mehirlerini de güzelce verin. Evlendikten sonra bir fuhuş yaparlarsa, onlara hür kadınların cezasının yarısı uygulanır. Bu (cariye ile evlenme izni), içinizden günaha düşmekten korkanlar içindir. Sabretmeniz ise sizin için daha hayırlıdır. Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.

60/12- Ey Peygamber! Mü’min kadınlar, Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmamak, hırsızlık yapmamak, zina etmemek, çocuklarını öldürmemek, elleriyle ayakları arasında bir iftira uydurup getirmemek,5 hiçbir iyi işte sana karşı gelmemek konusunda sana biat etmek üzere geldikleri zaman, biatlarını kabul et ve onlar için Allah’tan bağışlama dile. Şüphesiz Allah, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir. 5

7/28- Çirkin bir iş işledikleri vakit, “Biz atalarımızı bunun üzerinde bulduk, Allah da bize bunu emretti” derler. De ki: “Şüphesiz, Allah çirkin işleri emretmez. Siz bilmediğiniz şeyleri Allah’ın üzerine mi atıyorsunuz?”

7/33- De ki: “Rabbim ancak, açık ve gizli çirkin işleri, günahı, haksız saldırıyı, hakkında hiçbir delil indirmediği herhangi bir şeyi Allah’a ortak koşmanızı ve Allah’a karşı bilmediğiniz şeyleri söylemenizi haram kılmıştır.”

7/80

Hıristiyan ve Yandaşları Affedilmez

2008-08-02T16:22:00.000-07:00

Amerika şeytandır.Hıristiyanlar zalim ve kafirdirler.Bunlardan uzak kalmadıkça PKK bitmez.Bizi yönetenler çok yanlış yapıyorlar.Makam ve para oğruna,Din ve dünyalarını satıyorlar.Türkiyeyi kaos ortamına sokuyorlar.Bu bir 9.haçlı seferidir.Ölen askerler bu ülkenin fakir insanlarıdır.Yazık değilmi?.Mevcut partilere oy vermek vicdansızlıktır.Adım adım ülkeyi uçurumun ağzına götürüyorlar.

Birleşmiş Milletlerin Sözleşmesi

2008-07-26T22:43:00.000-07:00

“Birleşmiş Milletler Teşkilatı olarak biz; gelecek nesilleri savaş tehlikesinden korumayı üzerimize aldık. Ve biz, insanın temel hak ve hukuklarına inandığımızı tekid ediyoruz. Her ferdin bir değere sahip olduğuna, kadın ve erkeğin, bütün milletlerin, büyük ve küçüğün hak hukuk konusunda eşit olduğuna da inanıyoruz. Adaletin ve devletler arasındaki anlaşmaların sağlanması, devletlerin çıkarmış olduğu kanunlara ve yapmış oldukları anlaşmalara bağlı kalınması üzerinde duracağız. İşte bu belirlediğimiz gayeleri yerine getirmek için aşağıdaki hususları yerine getirmek üzere birbirimize söz verdik:

Bizler, birbirimize karşı hoşgörülü davranacacak, barış içinde olacak, iyi komşuluk ilişkileri içerisinde yaşayacak, barışı ve devletlerin güven ve emniyetini sağlamak için kuvvetlerimizi birleştirecek, bunları sağlamak için de bu teşkilatın ilkelerini kabul edip, bu konularda planlar yapacak, silahlı kuvvetleri ancak müşterek maslahatlar için kullanacak ve bütün bu hedeflerimizi gerçekleştirmek için güçlerimizi birleştireceğiz. İşte bu sebeble Birleşmiş Milletler Teşkilatına bağlı değişik devletlerin temsilcileri olarak San Francisko’da toplanmış bulunmaktayız. Bu teşkilata üye olacak ülke temsilcilerine, bu teşkilatın şartlarını ve yapılan anlaşmayı kabul ettiklerini göstermeleri için birer form sunuldu, onlar da bu şart ve anlaşmayı kabul ederek devletler heyetinin inşasını sağladılar. Bu devletler heyetinin ismi Birleşmiş Milletlerdir ve bundan böyle bu isimle zikredilecektir...”

Birleşmiş Milletler Teşkilatı’nın sözleşmesi özet olarak işte böyleydi. Bu sözleşmenin ardından, anlaşmanın diğer maddelerini zikretmeye başladılar. Bu teşkilata üye olan bütün devletler bu şartlara bağlı kalacaklarına dair imza attılar. Bu toplantı 26 Haziran 1945 senesinde San Francisko’da yapılmıştır.

Bu sözleşmedeki bazı kanun ve maddeler:

Madde 1 – Birleşmiş Milletlerin İlke ve Hedefleri.

a) Devletler arasında barışı ve güvenliği sağlamak, barışı ihlal eden bütün unsurları yok etmek, devletler arasındaki ihtilafları, adalet ve devletler arası kanuna göre barış yoluyla çözümlemek.

İşte bu madde; devletler arasındaki ihtilafı çözecek mercinin İslam’a zıd olan devletlerin kanunları olduğunu göstermektedir. Bu ise apaçık küfür olan bir ameldir. Gerçek manada Allah (c.c)’a iman etmiş ve teslim olmuş mü’minler, sadece ve sadece Allah (c.c)’ ın şeriatini hakem tayin eder ve ona muhakeme olurlar. Onun dışındaki şeriat ve kanunları ve bunları koyanları tagut görür, onlara asla ve asla muhakeme olmazlar.

b) Devletler arasındaki sevgiyi güçlendirmek.

c) İnsanlığın ilmi, sosyal ve kültürel konudaki problemlerini çözme konusunda devletlerle yardımlaşmak, insanın temel hak ve hürriyetlerini; din, dil, ırk ayırımı yapmaksızın eşitlik ilkesine göre sağlamak, kadın ve erkek arasında bir fark gözetmemek.

Madde 2 – Birleşmiş Milletlerin Hedeflerini Gerçekleştirmek İçin Takip Edilecek İlkeler:

a) Birleşmiş Milletlerin heyet ve üyeleri idarecilik yönünden eşittirler.

b) Birleşmiş milletlere üye devletlerin, Birleşmiş Milletlerin kanunlarını yerine getirmesini sağlar.

c) Devletler arasındaki anlaşmazlığı, devletlerin barışı, emniyet ve adaleti tehlikeye girmesin diye barış yollarıyla çözmeye çalışır.

Buraya kadar sayılanlar Birleşmiş Milletlere ait bazı maddelerdir ve bu maddelerin İslam’a zıd olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Çünkü bu maddelere göre; kafirle müslüman eşit tutulmuş, cihad iptal edilmiş ve taguta muhakeme olmak zorunlu kılınmıştır.

Birleşmiş Milletler Teşkilatı’nda beş büyük ilah vardır. Bunlar; Amerika, Rusya, Çin, İngiltere, Fransa’dır. Bu ilahların kabul etmediği bir kanun asla gerçekleş-mez. Çünkü bunların veto hakkı vardır.

Birleşmiş Milletler Teşkilatına ve bununla ilgili tarihi gelişmelere bakıldığında, yahudilerin bu teşkilatın ortaya çıkmasında büyük bir etkisi ve parmakları olduğu görülür.

Bu anlatılanlardan sonra; Birleşmiş Milletlerin Allah (c.c)’tan başka ibadet edilen bir tagut olduğu görülür. Çünkü:

a) Bu teşkilat, Kur’an ve sünnetin hükmüne bağlı olmayan, dünyanın süper devletlerinin heva ve heveslerine, maslahatlarına ve kinlerine boyun eğen bir meclistir.

b) Devletler ve halklar arasında ihtilaf olduğunda Allah (c.c)’ın kanunlarına değil, bu teşkilatın kanunlarına muhakeme olunur.

c) Devletler ve halklar bu meclisi herşeyden üstün tutarlar ve onun verdiği hükme itiraz etmezler. Bu nedenle bu teşkilattan çıkan kanun ve hükümlerin itirazsız uygulanması gerektiğine inanırlar. Böylece bu meclis onların tagutu olur.

Acaba Allah (c.c)’tan başka ibadet edilen tagutlar içerisinde bundan daha tehlikelisi ve daha zalimi var mıdır? Buna rağmen insanlar ve hatta kendisinin müslüman olduğunu iddia edenler, hiç tereddütsüz bu tagutun kanunlarını kabul ederler, hüküm vermesi için ona baş vururlar ve hiç çekinmeden ona muhakeme olurlar.

Birleşmiş Milletler Teşkilatı’nın özelliği ve yetkisine sahip olan her meclis, Allah (c.c)’tan başka ibadet edilen birer taguttur.

Burada Birleşmiş Milletleri zikretmemin sebebi; milletlere ve halklara karşı zulmü çok açık olan bir tagut olduğu içindir. Böylece okuyucu, diğer meclislerin hükmünü bu meclise kıyasla rahatlıkla verebilir.

Avrupaya Benzetiler

2008-06-12T21:39:00.000-07:00

Müslüman Türk Halkını,Hıristiyan Avrupaya Benzetiler.

Türk siyaseti,savaşla alınan vatan parçasını,Haçlı zihniyetine teslim etti ve Türk Ahlak,kültür ve dinini rencide ettiler.

Müşrik ve Kafirlere Uymayınız

2008-06-04T00:06:00.000-07:00

Tabloyu tıkla büyüsün.

Müslüman Kur'anın emirlerine uymak zorundadır.

CHP'nin Gerçek Yüzü

2008-05-27T22:29:00.000-07:00

Tabloları tıkla Büyüsün.

Irak Zulmü

2008-05-19T22:15:00.000-07:00

Irakta Zulüm Yapılmaktadır.Bu zulmü Yapanlar,Halkı müslüman olan ülkelerdir.
1. Irakta 1.5 milyon insan öldürüldü.
2. 500 bin kadının ırzına geçildi.
3. 1 Milyon insan göçe zorlandı.
4. Binlerce kadın,çocuk ayırmaksızın hapsedilip,işkence yapıldı.
5. Minarenin dibine bomba koyarak havaya uçurdular.
6. Kuranı hedef tahtası yaparak kurşunladılar.
7. Irak Petrolü ABD ve İngiltere gibi devletler alıp götürdü.
Bu zulümleri yapan Müslüman geçinen devletlerdir.Başta Türkiye olmak üzere arap ülkeleri ABd ye müthiş desdek verdiler.
Türkiye Habur kapısını açarak %70 ABD kargosunun geçmesine imkan hazırladı.İskenderun limanı ve İncirlik üssünden Binlerce uçaklar sorti yaparak ırakı vurdu.Türkiye Hükümeti Abd yi desteklemek için imza verdi.ABD Peşmergeyi beslemek için AB ile birlik olarak PKK yı destekledi.Binlerce insanımız öldü.Irak halkının bir kısmı,Başta Peşmerge,Şia ve Türkmenler ABD yi kurtarıcı olarak davet ettiler.
Şimdi soruyorum,
· Suçlu kim?.Irak’a demokrasi geldimi?.
· Irak halkı Rahmetli saddamı arıyorlar.
· Avrupa Birliği sevdası Daha çook zulümlere sahne olacaktır.
· PKK kuduracaktır.
Türkiyede aynı zulüm sinsice uygulanmaktadır.Ne zaman uyanacağız?.
Yahudi ve Hıristiyanlar asla Müslümanlardan Razı olmayacaklardır.Onları dost kabul edenler,Müslümanın düşmanlarıdır.

Kuran'ı Delik Deşik Etti

2008-05-18T23:52:00.000-07:00

Kuran'ı Delik Deşik Etti
İşte Hain Düşmanın ettikleri.
O düşmanki Türkiye hükümetinin Dostudur,Müttefiğidir,Kardeşidir.Okuyun.
Kuran'ı Delik Deşik Etti

19 Mayıs 2008 08:10
Bağdat’ta bir Amerikan askeri Kuran’ı hedef tahtası olarak kullanıp,
silahıyla delik deşik etti. Aşiret ayaklanınca Pentegon devreye girdi.

Amerikan askerleri Irak’ta bir skandala
daha imza attı. Bağdat’ın Rıdvaniye köyünde görev yapan bir Amerikan askeri 9 Mayıs günü Kuran’ı hedef tahtası olarak kullandı. CNN daha sonradan gördüğü Kuran’ın üzerinde birçok kurşun deliği olduğunu ve bazı sayfaların karalandığını söyledi. Köylüler delik deşik olan Kuran’ı bulduğunda yüzlerce kişi sokağa döküldü. Aşiret liderleri “Bu bütün islam dünyasına karşı saygısızlıktır” dedi. İslam Hocaları Derneği ise “Allah’ın kitabına karşı işlenen bu suçu ve buna sessiz kalanları kınıyoruz” açıklamasını yaptı.Özür için Kuran’ı öptülerOlayların büyümesinin ardından Pentagon harekete geçerek Bağdat’taki Amerikan güçlerinin komutanı Tümgeneral Jeffrey Hammond’u köye gönderdi. Hammond, aşiret reisleri için resmi bir tören düzenleyerek “Gözlerimin içine bakın ve lütfen beni ve askerlerimi affedin. Ben bu ülkeye sizi korumaya geldim, size zarar vermeye değil. Yaşananlar kabul edilemez” dedi. Bir başka askeri görevli de yeni bir Kuran’ı öpüp aşiret reislerine hediye etti. Törende ismi açıklanmayan askerin özür mektubu da okundu. Mektupta “Hareketlerimini iki ülke arasındaki işbirliğini bozmayacağını umuyorum. Sorumsuz davrandım ama kalbimde kötülük yoktu” ifadeleri yer aldı. Askerin başka bir görev için ABD’ye gönderildiği öğrenildi.
http://www.aktifhaber.com/news_detail.php?id=169565

Türban Müslüman Örtüsü Değilmiş

2008-05-17T02:17:00.000-07:00

Gardrop yasalarla oğraşan,Manyaklar.

Fıransızca olan Türban,Müslüman örtüsü değil diyorlar.Ad olarak doğrudur.Çünkü Kuran Arapçadır.Bu adam Nur suresine baksa orada Örtünmek var ,ama adı Lanet olası Fıransızca olan Türban değildir.Kuranda baş örtüsü yoktor diyenden daha cahil ve dinsiz manyak kim olabilir.Kişi örtmeyebilir,hatta fahişede olabilir.ama islam dininde örtünmek yoktur diye zırvalıyamaz.buna hakkı yoktur. Çook diplomalı cahil gördük,anasını kesen,kızını kurşunlayan,Bacısına saldıranÇoğaldı.Öyle olduki sokakta boynuzdan geçilmiyor.Kapitalist zihniyette namus ve hayadan bahsetmek yanlıştır.

Cihad ve Tebliğat

2008-05-08T17:58:00.000-07:00

Tabloyu Tıkla Yazı Büyüsün.
İSLAMDA CİHAD

“Allah’ın, Hz.Resul’e vahyettiği ilk ayet: “Yaratan Rab’binin adıyla oku” (Alak,96:1) ayetidir. Bu ayet onun risalet görevinin başlangıcı idi. Risaletin bu aşamasında Cebrail O’na, sadece kendi kendine okumasını önermişti. Çünkü bu aşamada Resulullah başkalarını uyarmakla görevlendirilmiş değildir. Cenab-ı Hak ona, önce “Oku!” sonra: Ey örtüsüne bürünen peygamber kalk ve uyar...” buyurmuştu. Bu emrin ardından kendi kabilesini , çevresinde yaşayan diğer Arap kabilelerini, yarımadada yaşayan tüm arap milletini ve son olarak tüm dünya insanlığını uyarması buyurulmuştu.

Rasulullah peygamberlik görevi ile görev-lendirilişinden itibaren on yıl boyunca savaşsız ve haraçsız, sadece uyarma yöntemi ile davet etti insanları. Bu dönem içerisinde kendisine karşı yapılanlara sabretmesi, görmezlikten gelmesi, aldırış etmemesi emredildi.Daha sonra hicret etmesine ve düşmanları ile savaşmasına müsaade edildi. Ardından kendisi ile savaşanlarla savaşması , bir köşeye çekilip savaşmayanlara dokunmaması; en son olarak “din” tamamen Allah’a has kılınıncaya dek müşriklerle savaşması buyuruldu.

“Berae” (Tevbe) suresi indirilince şu konular hakkın-daki hükümler top yekün olarak indirilmişti. Hz. Peygamber kitap ehlinden düşmanlık edenlerle, cizye (haraç) verinceye ya da İslam’a girinceye dek savaşmakla görevlendirildi. Ayrıca bu süre zarfında kafir ve münafıklarla cihad etmesi, onlara katı davranmaması; kafirlerle kılıç, süngü vb. silahlarla savaşması; münafıklarla ise farklı biçimde mücadele etmesi, lisan ve delil ile onları iknaya çalışması; bunların yanı sıra kafir ve müşriklerle sureti katiyede dostluk andlaşmaları yapmaması, bu tür sözleşme taleplerini geri çevirmesi emredilmişti.“Berae” suresinin indirilmesi ile kafirlerin, Resulullah’la olan ilişki biçimlerine göre üç kısma ayrılmaları kesinlik kazandı:

1. Resulullah’la savaş halinde olanlar,

2. Resulullah’la andlaşma yapanlar ve,

3. Zımmiler

4. Daha sonra kendileri ile barış andlaşması imzalananlar İslam’a girince geriye iki grup kaldı: Rasulullah ile savaşanlar ve zımmiler.

5.Resulullah’ın munafıklarla olan ilişkilerine gelince, Resullullah, munafıkların görünüşteki hareket ve davranışlarını, sözlerini kabul etmesi, görünmeyen taraflarını (iç alemlerini) Allah’a bırakması onlarla mücadele ederken ikna metodunu, yani bilgi ve delilleri, onlara karşı kullanması, onlara sert davranmaması, onlardan yüz çevirmemesi, ruhların derinliklerine etki edebilecek açık sözlerle İslam’ı onlara tebliğ etmesi emrediliyordu. Buna karşılık ölenlerinin namazını kılmak veya kıldırmaktan, defin sırasında kabirlerinin başında bulunmaktan da nehyediliyordu. Ayrıca onlar için bağışlanma dilese dahi Allah’ın onları bağışlamayacağı kendisine bildirilmişti. İşte Allah Elçisi’nin kafir ve münafık düşmanları ile olan ilişkileri ve bu ilişkiler sırasında izlediği yöntem tamamen böyle idi.”

6.İslam’a bağlılıkları, salt bir isimden ibaret, müslüman kuşakları baskı altına alan ve ümitleri kıran çağdaş gerçekler karşısında akılca ve ruhça yılgınlığa düşmüş bazı kimseler.”İslam yalnız savunma amacıyla cihad eder (savaşır)” derler. Böylelikle asıl amacı yeryüzündeki tüm tağutları ve tağuti sistemleri ortadan kaldırıp insanların tek Allah’a kulluk etmelerini sağlama, onları, kula kulluk etme zilletinden kurtarıp Rab’lerine kulluk etme izzetine eriştirmek olan İslam’ı, asıl amacından, yönteminden saptırmakla, onu başkalarına (özellikle karşıtlarına) şirin göstereceklerini sanırlar. Halbuki bu din , kendi inanç sistemini benimsesinler diye insanlara baskı uygulamaz. Sadece söz konusu akide sistemi ile insanların arasına girmiş ve girmesi olası engelleri ortadan kaldırır.

“O gökte de yerde de ilahtır” (Zuhruf,43: 84)

“Hüküm yalnız Allah’ındır: O’ndan başkasına kulluk etmemenizi emretti... İşte dosdoğru din budur...”

(Yusuf, 12:40).

“De ki ey Kitap ehli; bizimle sizin aranızda müsavi bir kelimeye gelin: “Yalnız Allah’a kulluk edelim. O’na hiçbir şeyi ortak koşmayalım; birbirimiz Allah’tan başka rab’ler edinmeyelim.” Eğer yüz çevirirlerse: “şahid olun, biz müslümanlarız” deyin.

(Al-i İmran,3:64)

Allah’ın yeryüzündeki hakimiyeti, ne kilise yönetiminde olduğu gibi yeryüzü egemenliğinin (yönetim hakkının) bir takım itibar sahibi din adamları tarafından kullanılması ne de “teokrasi” denilen siyasal sistemlerde olduğu gibi tanrılar adına insanları yönetme hakkına sahip olduğunu iddia eden bir takım seçkin insanların yönetime egemen olması biçiminde kurulamaz. Sadece ve sadece Allah’ın şeriatını yürürlüğe koymak, açık ve seçik ifadelerle bildirilen ilahi şeriata yerleştirilen ilkelere uygun biçimde bütün işlerin yönetimini, top yekün Allah’a bırakılması ile mümkündür.

Din, hayata hükmeden ve hayatı yönlendiren sistem ve yöntemin adıdır.

Sözle mesaj ulaştırma ve lisanen tebliğ , ancak İslami akide ile fertler arasında ki manaların tamamen ortadan kaldırılıp, insanlar kendi özgür iradeleri ile o akide ile başbaşa kalabildiği, söz konusu manaların etkilerinden tamamen kurtuldukları zaman ve mekanlarda mümkündür. İşte ancak böyle bir ortamda “Dinde zorlama yoktur” ilkesi geçerli olur. Fakat söz konusu engellerin bulunması halinde, öncelikle bunların güç kullanma yöntemi ile ortadan kaldırılması gereklidir. Ki insan, bu prangalardan kurtulup kalbi ve kafasıyla, uygun bir ortamda, sunulan mesaja muhatap olabilsin.

Mekke döneminde müslümanların ellerini silahlı eylemlerden uzak tutmaları önemli bir olgudur. Çünkü orada davetin özgürce yapılması, şöyle veya böyle bir teminat altına alınmıştı. Nitekim davet eyleminin birinci dereceden sahibi ve sorumlusu olan Hz. Peygamber, kendi kabilesi Haşimoğullarının koruması altında idi. Onların kılıçlarının gölgesinde davet görevini açıkça yapabiliyordu. Kulaklar, yürekler ve beyinler bu davetle bir biçimde muhatap olabiliyordu. Yani davete muhatap olan fertler, İslam daveti ile doğrudan karşı karşıya gelebiliyordu. Orada davet iletisinin yönetildiği hedef kitleye, bu illetin ulaşmasını tek tek bireylerin bu mesajı duymalarını engelleyen organize olmuş siyasal bir iktidar yoktu. Kısaca söylemek gerekirse bu dönemde güç kullanılmasını gerekli kılan herhangi bir mecburiyet yoktu.

Medine’de, hicretin ilk yıllarına gelince, Resulullah yerli yahudilerle, orada ve çevre bölgelerde oturan Araplarla saldırmazlık anlaşmaları imzalaması, yaşanılan aşamanın bir sonucudur. Gerekçeleri ise şunlardı:

1. Medine’de tebliğ ortamı uygundu. İslam mesajı ile insanların arasına girip onları tebliğden engelleyecek siyasal bir iktidar yoktu.

2. Bu dönemde Resulullah, sadece Kureyş kabilesi ile başbaşa kalmak istiyordu. Çünkü Kureyş Kabilesinin İslam dinine karşı çıkması, bu kabile ile yine aynı kabileye mensup insanların inanan çocukları arasındaki meselenin nasıl bir boyut kazanacağını bekleyen diğer kabileler açısından son derece önemli idi.

İlk çıkan akıncı birlikleri hicretin yedinci ayına rast gelen Ramazan ayında Hz. Hamza komutasında çıkarılan akıncı(seriye) birliği idi.

Müslüman cihada çıkmadan önce en büyük savaşı kendi nefsinde şeytana ve nefsi hevasına (dizginlenemeyen isteklere) şehevi duygularına, bitmek bilmeyen ihtiraslarına, menfi yöndeki eğilimlerine; kişisel, ailesel, kabilesel ve ulusal çıkarlarına , kısaca İslami değerlerin dışında kalan tüm değerlere karşı en çetin savaşı başarı ile verir. Bunu gerçekleştirmesinin ardından Allah’ın yeryüzüne müteallık olan hakimiyet hakkını gaspeden tağuti düzenlerin iktidar merciinden uzaklaştırılıp yerine Allah’ın mutlak hakimiyetini yeniden yerleştirmek, ona işlerlik kazandırmak için, bu amacı engelleyen tüm zalim ve şer güçlerle en büyük cihada girişir.“LA İLAHE İLLALLAH” BİR YAŞAMA BİÇİMİDİRYalnız Allah’a kulluk etme ilkesini, “La ilahe illallah” yani Allah’tan başka ilah yoktur, şehadet kelimesinde ifade edilen, İslami akide rüknünün ilk yarısını meydana getiren kısmında öğreniyoruz. Bu kulluğun nasıl yapılacağı meselesini ise “Muhammeden Rasulullah” yani, Muhammed Allah’ın elçisidir, ibaresinde ifade edilen şahadet kelimesinin ikinci yarısından öğreniyoruz.

“La ilahe illallah/muhammedun Rasulullah” yani Allah’tan başka ilah yoktur; Muhammed Allah’ın elçisidir, şehadet kelimesi bütün yönleri ile “islam ümmeti”nin yaşamını üzerine kurduğu yetkin yaşama yönteminin temel ilkesidir.

“Hüküm yalnız Allah’a aittir; O kendisinden başkasına kulluk etmemenizi buyuruyor; işte dosdoğru din budur..”

(Yusuf, 12:40)

“Kim Resul’e itaat ederse gerçekten Allah’a itaat etmiş olur.” (Nisa, 4:80) buyurmaktadır.

Allah’ın birliğine inanmayan kişi, tek olan Allah’ın kulu olamaz. Kur’an-ın ifadesi ile anlatırsak:

“Allah: İki cihan edinmeyiniz O ancak tek ilahtır; sadece benden korkun.’dedi.”

“Göklerde ve yerde olanların hepsi O’nundur. Dinin de her zaman O’na has kılınması gerekir. Siz Allah’tan başkasından mı korkuyorsunuz? (Nahl,51-52)

İbadet niteliği taşıyan fiilleri tamamen Allah’tan ayrı ve ya onun yanı sıra bir başka varlık adına yapan kişi yalnızca Allah’a kulluk etmiş olmaz. Bu konu ile ilgili olarak yüce Allah şöyle buyurmaktadır:

“De ki: ‘benim namazım, ibadetim, hayatım ve ölümüm alemlerin Rab’bi içindir;

O’nun ortağı yoktur. Bana böyle emredildi. Ve ben müslümanların ilkiyim.”

(En’am, 6:162-163)

Yasama ve yürütme ile ilgili yasaları, Cenabı Hakk’ın elçisi aracılığı ile bize sunduğu şeriatından başka bir kaymaktan alan kişi de, bir olan Allah’a kulluk etmiş olamaz. Kur’an şöyle diyor böyleleri hakkında:

“Yoksa onların kendileri için, Allah’ın izin vermediği din koyan ortakları mı var” (Şura, 42:21)

“Rasül size neyi verdi ise onu alın; size ney yasakladıysa ondan sakının...” (Haşr, 59:7)

İşte İslam toplumu bu özellikleri taşıyan toplumdur.

‘böyle bir toplum nasıl kurulacaktır; böyle bir toplumu kurarken nasıl bir yöntem uygulanacaktır?’

Böyle bir toplum; her şeyden önce kulluk görevini yalnızca bir olan Allah’a sunan; Allah’tan başkasına kulluk etmeye yanaşmayan; akidece anlayışında, düşünme biçiminde; ibadet şekillerinde ve ibadet olarak yaptığı fiillerinde; yönetimine tabi olduğu rejimde, yasama ve yürütmede... bunların hepsinde Allah’tan başkasına kul olmayı reddeden insanlardan meydana gelen “İslami bir cemaat” olmadıkça böyle bir toplum kesinlikle kurulamaz.

İslam toplumunun üzerine kurulması gereken ilke:”La ilahe illellah/Muhammedun Rasulullah” cümlesidir.Bu ibarede yer alan iki ayrı parçanın birleştirilerek kabul edilmesi hususu gerçekleştirilmezse ne İslam’dan ne de İslam toplumundan söz edilebilir.

Hal böyle iken yapılması gereken nedir?

İtikad, ibadet ve şeriat yönünden vicdanını Allah’tan başkasına kulluk etme zilletinden temizleyebilen fertlerin teşekkül ettirdiği İslami cemaatlerin bir araya gelmesi ile sözü edilen İslam toplumu doğar.

Cahiliyye toplumu nedir: İslam toplumu dışında kalan bütün toplum biçimleri – adı sanı, niceliği ve niteliği ne olursa olsun – “Cahiliyye toplumu”dur” Tanımın sınırlarının iyice belirlenmesini isteyerek kavramı şöyle de ifade edebiliriz.: Cahiliyye toplumu, inançta, ibadette, yasama ve yürütme ile ilgili düzenlemelerde varlık kazanması, yaşanılır kılınması gereken tek Allah’a kulluk etme temeline dayanmayan her toplumdur.

Bu özlü tanıma göre günümüzdeki toplum türlerinin tümü cahiliyye toplumuna girer.

“Allah’ın indirdiği şeri hükümlerle hükmetmeyen (yönetmeyenler) kafir, işte onlardır.” (Maide, 5:44)

İnsanlara yararlı olan her şey Allah’ın indirdiği, Rasulun insanlara sunduğu ve yaşama uyguladığı şeriatın içerisindedir. Günün birinde bazı insanlar da, çıkarlarının, Allah’ın şeriatından başka kaynakta olduğu gibi bir yanılsama gözükürse bunların apaçık bir yanılgı içerisinde oldukları Kur’an tarafından ifade edilmiştir:

“Onlar sadece zanna ve nefislerinin hevasına uyuyorlar. Halbuki onlara Rab’lerinden hidayet gelmişti.”

“Yoksa insan her arzuladığına ulaşacak mıdır?

“Son da ilk de (dünya da ahiret de) Allah’ındır.) (Necm, 53:23,25)

hem bu tür sanıya kapılanlar, sanılar yüzünden kafir olmuşlardır.hiç kimse yararına olan şeylerin Allah’ın şeriatına ters düşen kaynaklarda olduğunu iddia edip hem de müslüman bir fert olarak kalamaz.

Yoldaki İşaretler

Allah,bizi mahrum eyleme

2008-04-29T10:31:00.000-07:00

Tabloyu tıkla yazı büyüsün.

Madem bu can tendedir.

Cürmü isyan bendedir.

Lütfu ihsan sendedir.

Allah,bizi mahrum eyleme.

Yunus gibi coşkuna.

Aklı gitti şaşkına.

Dost Muhammed aşkına.

Allah,bizi mahrum eyleme.

*****Allah Yunus Emre'ye,Rahmet eylesin*****

Gurbet

2008-04-17T09:20:00.001-07:00

Sılaytın Üzerini Tıklayınız.

Anasını Kesenler

2008-04-14T21:51:00.000-07:00

İnsanımız Nasıl Eğitiliyor?.
İmansız,İslamsız Eğitimin Faturası

Erol Şengül / erolsengul@gmail.com

Anasını kesenler!..

26 Mart 2008 Çarşamba 10:31

Ha gayret!..

Biraz daha kendimizi sıkarsak ABD"yi yakaladığımızın resmidir.

Seri katiller konusunda henüz emekleme safhasında olduğumuzdan en fazla analarımızın boğazını kesmekle çıraklık devresini geçiriyoruz.

Gerçi, 11 kişiyi öldüren "Artvin Canavarı", 43 kişi öldüren "Deli Yavuz", "İnsan Avcısı" Hamdi Kayapınar, efsane "Çivici Katil" Süleyman Aktaş, "Mobilyacı" ve "Kolici" katillerimiz de yok değil hani...

Ha birde, bıçaklanıp Reha Muhtarın programına çıkan “Zaten 64 yerinden bıçaklanmışsın. Sus be kardeşim, bir dakika, sus!” diye fırça yiyen insanlarımız da var.

Öldürme konusunda kim, neden ve nasıl öldürür gibi soruların cevabını vermek zor.

Ama Türkiye"de genelde tek bir cevap vardır.

“Cinnet getirdim...”

Kafası bozulan, canı sıkılan, boşta kalan herkes “Cinnet getiriyor...”

Her vahşet haberinde, aklıma ABD"li katil Dr. Henry Howard Holmes"in 27 kişiyi öldürdükten sonra söylediği “Ben içimdeki kötülükle doğdum. Tıpkı bir ozanın ilhamını bastıramayıp şarkı söylemesi gibi” sözler gelir.

Birkaç gündür annesini öldüren daha doğrusu bıçakla boğazını kesen kızın, makyajlı boy boy resimlerini basarak “İşte o kız” diye haber yapıyoruz.

Anne Profesör, kız hukuk öğrencisi.

İkisi de okumuş.

İyi eğitim almışlar.

Genç kız sanki bir filmin karesi gibi.
Kameralara bakıyor.

Son yıllarda Türkiye"de özellikle analara karşı bir kin ve nefret var.

Okumuşu cahili fark etmiyor.

Hepsinin de elinde ya balta ya da bıçak.

En az 20-30 darbe ya da kolunu bacağını ve kafasını kesme.

Biz nereye gidiyoruz bir bilen varsa çıksın.

Hani “cennet anaların ayağı altında”ydı.

Analar ayaklar altında kimsenin haberi yok.

Söyle birazcık gerilere baktım.

Çok uzaklara gidemedim, sinirlerim bozuldu ama hep aynı senaryo...

“Dayanamadım..”

“O bunu hak etti..”

“Pişman değilim...”

“Sinirimi bozuyordu...”

“Para istedim vermedi...”

“Sevgilime karışıyordu...”

Bunlar gençlerimizin analarını katlettikten sonra söylediği sözlerden sadece birkaçı...

İşin ilginç yanı, olaydan sonra bile, hepsi de aynı şeyi söylüyorlar; “Pişman değilim...”

İşte pişman olmayıp "cinnet getiren" insanlarımız...

Yer: Ankara.

21 yaşındaki hukuk öğrencisi Başak Aydıntuğ Profesör annesinin boğazını keserek öldürdü.

Yer: Antalya.

Benal Sönmez, tartıştığı annesi Sebahat Gülbeyaz"ın kafasını, kolunu ve bileklerini keserek öldürdü.

Yer: Eskişehir.

Maden Mühendisi Bülent Tarhan üvey annesi Sıdıka Karakış"ı önce baltayla sonra da satırla

keserek öldürdü.

Yer: İstanbul.

Mustafa Ünver annesi Yüksel Ünver"i marketin önünde bıçaklayarak öldürdü.

Yer: Ankara.

M.A.K birlikte yaşadığı annesi Havva K"yı balta ile öldürdü.

Yer: İzmir.

A.B.E annesi Bediha Engin boğarak öldürdü.

Yer: İstanbul.

S.Y annesi Elmes Y."yi defalarca bıçaklayarak öldürdü.

Yer: Adana.

Semra Gürler kayınvalidesini namaz kılarken bıçaklayarak öldürdü.

Yer: Ankara.

H.A annesi Hatiçe Aydılek"i 20 bıçak darbesiyle bıçaklayarak öldürdü.

Yer: Kırıkkale.

Vahdettin Çiğdemtepe tartıştığı üvey annesi Hülya Durmaz"ı 20 yerinden bıçaklayarak öldürdü.

Yer: Afyonkarahisar.

Ömer Güllüçay, annesini ve üvey kardeşlerini bıçakla öldürdü.

Yer: Konya.

16 yaşındaki S.S annesi Emine Özdamar"ı çarşafla boğarak öldürdü.

Yer: Afyonkarahisar.

Gökhan Armağan annesini, ağabeyini, ablasını ve babasını ekmek bıçağıyla öldürdü.

Yer: Sinop.

Emine Güney, annesini babasını ve erkek kardeşini baltayla öldürdü.

Yer: Biga.

Musa İnal tartıştığı annesini önce sopayla dövdü, sonra bıçaklayarak öldürdü.

Yer: Ankara.

16 yaşındaki G.K, sevgilisiyle rahat görüşmek için sevgilisine babasını, ablasını ve annesini öldürmesi için içeri aldı. Yaralı anneye son bıçağı kendisi saplayarak öldürdü.

http://www.haber90.com/author_article_detail.php?id=1364

Kapalı Siteler

2008-04-11T21:48:00.001-07:00

anti-ban 1.5.rar <

http://www.evaded.net/circumvent/000010A/x-proxy/start <

Avrupa,PKK yı Destekliyor.

2008-04-03T22:33:00.000-07:00

2002 yılıda PKK yı terör listesine alan AB şimdi Artin Agopyanın(Apo) isteği doğrultusunda kaldırıldıdı.
Bu gayet normaldir.
Allah Maide suresinde,Ayette buyuruyorki:(Yahudi ve Hıristiyanlar asla sizden razı olmazlar,taki onların Din ve milliyetlerine iltihak etmedikçe)(Onları dost edinmeyin,kim onları dost edinirse oda onlardandır.)diye buyuruyor.ABD de Lojistik destek sağlamakta.AKP onaylamaktadır.CHP çanak tutmaktadır.
Dine namaza,ezana,örtünmeye karşı olan CHP yi mecliste görmek istemiyorum.AKP nin ise bir an önce gitmesini istiyorum.Bütün partiler aynıdır.
Ben Laik değilim,Müslümanım.
Anasını kesenleri,kızına saldıranları,kumar oynuyanları,içki içenleri,faiz yiyenleri,çıplak gezenleri sevmiyorum,Ezana,namaza karşı olanları sevmiyorum.Zira bunlar Türk ve Müslüman değildirler.Vatan ve halk düşmanıdırlar.
Dışlarının görünüşü,içlerinin aynasıdır.PKK bitse bile dini yönden,milli yönden ayrışımlar yaparak bizi bir birimize düşürmeye çalışacaklardır.Üç şeyi terk etmiyen benim vekilim olamaz.Bunlar:ABD+AB+IMF+PKK,Bunlar terk edilmeli ve düşman bilinmelidir.

Yahudi ve Hıristiyanları Dost Edinmeyin

2008-04-02T22:11:00.000-07:00

Şüphesiz Tevrat’ı biz indirdik. İçinde bir hidayet, bir nur vardır. (Allah’a) teslim olmuş nebiler, onunla yahudilere hüküm verirlerdi. Kendilerini Rabb’e adamış kimseler ile âlimler de öylece hükmederlerdi. Çünkü bunlar Allah’ın kitabını korumakla görevlendirilmişlerdi. Onlar Tevrat’ın hak olduğuna da şahit idiler. Şu hâlde, siz de insanlardan korkmayın, benden korkun ve âyetlerimi az bir karşılığa değişmeyin. Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyenler kâfirlerin ta kendileridir. (MÂİDE suresi 44. ayet)

________________________________________

Onda (Tevrat’ta) üzerlerine şunu da yazdık: Cana can, göze göz, buruna burun, kulağa kulak, dişe diş kısas edilir. Yaralar da kısasa tabidir. Kim de bu hakkını bağışlar, sadakasına sayarsa o, kendisi için keffaret olur. Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyenler, zalimlerin ta kendileridir. (MÂİDE suresi 45. ayet)

________________________________________

O peygamberlerin izleri üzere Meryem oğlu İsa’yı, önündeki Tevrat’ı doğrulayıcı olarak gönderdik. Ona, içerisinde hidayet ve nur bulunan, önündeki Tevrat’ı doğrulayan, Allah’a karşı gelmekten sakınanlar için doğru yola iletici ve bir öğüt olarak İncil’i verdik. (MÂİDE suresi 46. ayet)

________________________________________

İncil ehli Allah’ın onda indirdiği ile hükmetsin. Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyenler, fasıkların ta kendileridir. (MÂİDE suresi 47. ayet)

_____________________________________________

Allahın Hüküm

2008-04-02T21:09:00.000-07:00

"CEHENNEM"

(BAKARA suresi 23. ayet):

Eğer kulumuza (Muhammed’e) indirdiğimiz (Kur’an) hakkında şüphede iseniz, haydin onun benzeri bir sûre getirin ve eğer doğru söyleyenler iseniz, Allah’tan başka şahitlerinizi çağırın (ve bunu ispat edin).

(BAKARA suresi 24. ayet):

Eğer, yapamazsanız -ki hiçbir zaman yapamayacaksınız- o hâlde yakıtı insanlarla taşlar olan ateşten sakının. O ateş kâfirler için hazırlanmıştır.

(ÂLİ IMRÂN suresi 12. ayet):

İnkâr edenlere de ki: “Siz mutlaka yenilgiye uğrayacak ve toplanıp cehenneme doldurulacaksınız. Orası ne fena yataktır!”

(ÂLİ IMRÂN suresi 106. ayet):

O gün bazı yüzler ağarır, bazı yüzler kararır. Yüzleri kararanlara, “İmanınızdan sonra inkâr ettiniz, öyle mi? Öyle ise inkâr etmenize karşılık azabı tadın” denilir.

(NİSA suresi 56. ayet):

Şüphesiz âyetlerimizi inkâr edenleri biz ateşe atacağız. Derileri yanıp döküldükçe, azabı tatmaları için onların derilerini yenileyeceğiz. Şüphesiz Allah, mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir.

(A'RAF suresi 36. ayet):

Âyetlerimizi yalanlayanlar ve onlara uymayı kibirlerine yediremeyenlere gelince, işte onlar cehennemliklerdir. Onlar orada ebedî kalacaklardır.

(A'RAF suresi 38. ayet):

Allah, şöyle der: “Sizden önce gelip geçmiş cin ve insan toplulukları ile birlikte ateşe girin.” Her topluluk (arkasından gidip sapıklığa düştüğü) yoldaşına lânet eder. Nihayet hepsi orada toplandığı zaman peşlerinden gidenler, kendilerine öncülük edenler için, “Ey Rabbimiz! Şunlar bizi saptırdılar. Onlara bir kat daha ateş azabı ver” derler. Allah, der ki: “Her biriniz için bir kat daha fazla azap vardır. Fakat bilmiyorsunuz.”

(A'RAF suresi 41. ayet):

Onlar için cehennem ateşinden döşek, üstlerinde de cehennem ateşinden örtüler var. İşte biz zalimleri böyle cezalandırırız.

(ENFÂL suresi 36. ayet):

Şüphe yok ki, inkâr edenler mallarını (insanları) Allah yolundan alıkoymak için harcarlar ve harcayacaklardır. Sonra bu mallar onlara bir iç acısı olacak, sonra da yenilgiye uğrayacaklardır. İnkâr edenler toplanıp cehenneme sürüleceklerdir.

(ENFÂL suresi 37. ayet):

Allah, pis olanı temizden ayırmak, pis olanların hepsini birbiri üstüne koyup yığarak cehenneme koymak için böyle yapar. İşte onlar ziyana uğrayanların ta kendileridir.

(TEVBE suresi 34. ayet):

Ey iman edenler! Hahamlardan ve rahiplerden birçoğu, insanların mallarını haksız yollarla yiyorlar ve Allah’ın yolundan alıkoyuyorlar. Altın ve gümüşü biriktirip gizleyerek onları Allah yolunda harcamayanları elem dolu bir azapla müjdele.

(TEVBE suresi 35. ayet):

O gün bunlar cehennem ateşinde kızdırılacak da onların alınları, böğürleri ve sırtları bunlarla dağlanacak ve, “İşte bu, kendiniz için biriktirip sakladığınız şeylerdir. Haydi tadın bakalım, biriktirip sakladıklarınızı!” denilecek.

(İBRÂHİM suresi 16. ayet):

Hüsranın ardından da cehennem vardır. Orada kendisine irinli su içirilecektir.

(İBRÂHİM suresi 17. ayet):

Onu yudumlamaya çalışacak fakat boğazından geçiremeyecektir. Ona her yönden ölüm gelecek fakat ölmeyecek, arkasından da şiddetli bir azap gelecektir.

(HİCR suresi 43. ayet):

Şüphesiz cehennem, onların hepsinin buluşacağı yerdir.

(HİCR suresi 44. ayet):

Onun yedi kapısı vardır ve her kapıya onlardan bir grup ayrılmıştır.

(TÂHÂ suresi 127. ayet):

Haddi aşan ve Rabbi’nin âyetlerine inanmayanları işte böyle cezalandırırız. Şüphesiz ahiret azabı daha şiddetli ve daha kalıcıdır.

(ENBİYÂ suresi 98. ayet):

Hiç şüphesiz siz ve Allah’tan başka kulluk ettikleriniz cehennem odunusunuz. Siz oraya varacaksınız.

(ENBİYÂ suresi 100. ayet):

Onların orada derin bir iç çekişleri vardır! Onlar orada hiçbir şey işitmezler.

(HAC suresi 19. ayet):

İşte iki hasım taraf ki, Rableri hakkında tartışmaya girmişlerdir. Bunlardan inkâr edenler için ateşten giysiler biçilmiştir. Başlarının üstünden de kaynar su dökülür.

(HAC suresi 22. ayet):

Her ne zaman cehennemden, o ızdıraptan çıkmak isteseler, oraya geri döndürülürler ve onlara, “Tadın yangın azabını” denilir.

(FURKÂN suresi 11. ayet):

Hayır, onlar Kıyameti de yalanladılar. Biz ise o Kıyameti yalanlayanlara çılgın bir cehennem ateşi hazırlamışızdır.

(FURKÂN suresi 14. ayet):

(Kendilerine) “Bugün bir kere yok olmayı istemeyin, birçok kere yok olmayı isteyin!” (denir.)

(SECDE suresi 20. ayet):

Fasıklık edenlere gelince, onların barınağı ateştir. Oradan her çıkmak istediklerinde, oraya döndürülürler ve onlara, “Yalanlamakta olduğunuz ateş azabını tadın” denir.

(FATIR suresi 36. ayet):

İnkâr edenler için ise cehennem ateşi vardır. Öldürülmezler ki ölsünler. Kendilerinden cehennem azabı da hafifletilmez. İşte biz her nankörü böyle cezalandırırız.

(FATIR suresi 37. ayet):

Onlar cehennemde, “Ey Rabbimiz! Bizi buradan çıkar ki dünyada iken işlemekte olduğumuzdan başka ameller, salih ameller işleyelim” diye bağrışırlar. (Onlara şöyle denilir:) “Sizi, düşünüp öğüt alacak kimsenin düşünüp öğüt alabileceği kadar yaşatmadık mı? Size uyarıcı da gelmişti. Öyle ise tadın azabı. Çünkü zalimler için hiçbir yardımcı yoktur.”

(SÂFFÂT suresi 60. ayet):

Şüphesiz bu (cennetteki nimetlere ulaşmak) büyük bir başarıdır.

(SÂFFÂT suresi 70. ayet):

Kendileri de onların izinden koşa koşa gitmektedirler.

(ZÜMER suresi 24. ayet):

Kıyamet günü kötü azaba karşı yüzüyle korunan kimse , (o gün) azaptan emin olan kimse gibi midir? Zalimlere, “Kazandıklarınızı tadın” denir.

(ZÜMER suresi 25. ayet):

Onlardan öncekiler de yalanladılar ve azap kendilerine farkına varamadıkları bir yerden geldi.

(ZÜMER suresi 47. ayet):

Eğer yeryüzünde bulunan her şey tümüyle ve onlarla beraber bir o kadarı da zulmedenlerin olsa, kıyamet günü kötü azaptan kurtulmak için elbette onları verirlerdi. Artık, hiç hesap etmedikleri şeyler Allah tarafından karşılarına çıkmıştır.

(ZÜMER suresi 48. ayet):

(Dünyada) kazandıkları şeylerin kötülükleri karşılarına çıkmış, alay etmekte oldukları şey onları kuşatmıştır.

(MÜ'MİN suresi 70. ayet):

Onlar, kitabı (Kur’an’ı) ve elçilerimize gönderdiklerimizi yalanlayanlardır. Onlar bilecekler.

(MÜ'MİN suresi 76. ayet):

Onlara, “Ebedî kalmak üzere cehennem kapılarından girin. Büyüklük taslayanların yeri ne kötüdür!” (denir).

(DUHÂN suresi 43. ayet):

(43-44) Şüphesiz, zakkum ağacı, günahkârların yemeğidir.

(DUHÂN suresi 50. ayet): َ

“İşte bu, şüphelenip durduğunuz şeydir!”

(TÛR suresi 11. ayet):

(11-12) İşte o gün, içine daldıkları dünya zevki içinde eğlenip oyalanan yalanlayıcıların vay hâline!

(TÛR suresi 16. ayet):

“Girin oraya. İster dayanın, ister dayanmayın, sizin için birdir. Size ancak yapmakta olduğunuzun karşılığı veriliyor.”

(RAHMÂN suresi 37. ayet):

Gök yarılıp da, yanıp kızaran yağ gibi kırmızı gül hâline geldiği zaman (hâliniz ne olur?)

(RAHMÂN suresi 39. ayet):

İşte o gün ne insana, ne cine günahı sorulmayacak.

(RAHMÂN suresi 41. ayet):

Suçlular simalarından tanınır da, perçemlerinden ve ayaklarından yakalanırlar.

(RAHMÂN suresi 43. ayet):

İşte bu suçluların yalanladıkları cehennemdir.

(RAHMÂN suresi 44. ayet):

Onlar, cehennem ateşi ile yüksek derecede kaynar su arasında gider gelirler.

(VÂKIA suresi 41. ayet):

Kötülüğe batanlar ise ne mutsuz kimselerdir!

(VÂKIA suresi 56. ayet):

İşte bu hesap ve ceza gününde onlara ziyafetleridir.

(TAHRÎM suresi 6. ayet):

Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun. O ateşin başında gayet katı, çetin, Allah’ın kendilerine verdiği emirlere karşı gelmeyen ve kendilerine emredilen şeyi yapan melekler vardır.

(TAHRÎM suresi 7. ayet):

Ey inkâr edenler! Bu gün özür dilemeyin! Siz ancak yapmakta olduklarınızın karşılığını görüyorsunuz.

(MÜLK suresi 8. ayet):

Neredeyse cehennem öfkeden çatlayacaktır! Oraya her bir topluluk atıldıkça oranın bekçileri onlara, “Size bir uyarıcı gelmemiş miydi?” diye sorarlar.

(MÜLK suresi 9. ayet):

Onlar da şöyle derler: “Evet, bize bir uyarıcı gelmişti. Fakat biz onu yalanlamış ve ‘Allah hiçbir şey indirmemiştir. Siz ancak büyük bir sapıklık içindesiniz’ demiştik.”

(MÜLK suresi 10. ayet):

Yine şöyle derler: “Eğer kulak vermiş veya aklımızı kullanmış olsaydık, şu alevli ateştekilerden olmazdık.”

(MÜLK suresi 11. ayet):

İşte böylece günahlarını itiraf ederler. Artık alevli ateştekiler Allah’ın rahmetinden uzak olsun!

(İNSÂN suresi 4. ayet):

Şüphesiz biz, kâfirler için zincirler, demir halkalar ve alevli bir ateş hazırladık.

(NEBE suresi 30. ayet):

Kâfirlere şöyle denilir: “Şimdi tadın. Artık bundan sonra yalnızca azabınızı artıracağız.”

(NEBE suresi 37. ayet):

(36-38) Bunlar kendilerine; Rabbinden, göklerin ve yerin ve ikisi arasındakilerin Rabbinden, Rahmân’dan bir mükâfat, yeterli bir ihsan olarak verilmiştir. Onlar, Ruh’un (Cebrail’in) ve meleklerin saf duracakları gün Allah’a hitap edemeyeceklerdir. Sadece Rahmân’ın izin vereceği ve doğru söyleyecek olan kimseler konuşabilecektir.

(ĞÂŞİYE suresi 1. ayet):

Dehşeti her şeyi kaplayan felaketin haberi sana geldi mi?

(ĞÂŞİYE suresi 2. ayet):

O gün birtakım yüzler vardır ki zillete bürünmüşlerdir.

(ĞÂŞİYE suresi 3. ayet):

Çalışmış, (boşa) yorulmuşlardır.

(ĞÂŞİYE suresi 4. ayet):

Kızgın ateşe girerler.

(ĞÂŞİYE suresi 5. ayet):

Son derece kızgın bir kaynaktan içirilirler.

(ĞÂŞİYE suresi 6. ayet):

Onlara, acı ve kötü kokulu bir dikenli bitkiden başka yiyecek yoktur.

(ĞÂŞİYE suresi 7. ayet):

O, ne besler ne de açlıktan kurtarır.

(HÜMEZE suresi 1. ayet):

(1-2) Mal toplayan ve onu durmadan sayan, insanları arkadan çekiştiren, kaş göz işaretiyle alay eden her kişinin vay hâline!

(HÜMEZE suresi 3. ayet):

O, malının, kendisini ebedîleştirdiğini sanır.

(HÜMEZE suresi 4. ayet):

Hayır! Andolsun ki o, Hutâme’ye atılacaktır.

(HÜMEZE suresi 5. ayet):

Hutame’nin ne olduğunu sen ne bileceksin?

(HÜMEZE suresi 6. ayet):

(6-7) O, Allah’ın, yüreklere işleyen tutuşturulmuş ateşidir.

(HÜMEZE suresi 8. ayet):

(8-9) Şüphesiz uzatılmış direkler arasında (bağlı oldukları hâlde) ateş onların üzerine kapatılacaktır.

İman ve Küfür

2008-03-24T18:11:00.000-07:00

Tablonun Üzerini Tıkla Resim büyüsün.

Hıristiyanları Dost edinmeyiniz.

2008-03-03T22:55:00.000-08:00

(BAKARA suresi 120. ayet):

وَلَن تَرْضَى عَنكَ الْيَهُودُ وَلاَ النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللّهِ هُوَ الْهُدَى وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءهُم بَعْدَ الَّذِي جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللّهِ مِن وَلِيٍّ وَلاَ نَصِيرٍ

Sen dinlerine uymadıkça, ne Yahudiler ve ne de Hıristiyanlar asla senden razı olmazlar. De ki: “Allah’ın yolu asıl doğru yoldur.” Sana gelen ilimden sonra, eğer onların arzu ve keyiflerine uyacak olursan, bilmiş ol ki, Allah’tan sana ne bir dost, ne bir yardımcı vardır.

Düşündünmü?,İlim,Kuran Geldikten sonra ondan yüz çevirip,Hıristiyan ve Yahudileri dost edindikten sonra,Allaha yalvarmanın ne önemi var,Allah dost ve yardımcı olmazki.Ondan sonrada,maddi ve manevi bakımdan Huzursuz olursunuz.Doğru yol İslam yoludur.İslamın emir ve yasaklarını red edeceksin,ondan sonrada Allahım affet diyeceksin,olacak şey değildir.Çünkü Allah buyuruyorki.(La yağfirullahül şirke,inneşşirke lezulmün azim=Şirk büyük bir zulümdür Allah asla affetmez.).İslam dışında kalanlar müşriktir.Avrupa birliği Türkiyeyi neden kabul etmiyor?,Müslüman olduğumuz için,geri kalanı,yalan ve teferruattır.

Dua

2008-02-19T12:39:00.000-08:00

Allahın Emirleri

2008-01-31T15:53:00.003-08:00

tABLOLARIN üZERİNİ tIKLAYINIZ.

Örtünmek

2008-01-28T01:25:00.000-08:00

İslamsız Hayat,Sususz Hayattır.
Ana Sayfa | Profil | Arşiv | Arkadaşlarım

Örtünmek - 10:06, 28/1/2008

FİHRİST A | B | C | D | E | F | G | H | I | K | L | M | N | O | P | R | S | T | U | V | Y | Z

Örtünme:
24/31- Mü’min kadınlara da söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar, ırzlarını korusunlar. (Yüz ve el gibi) görünen kısımlar müstesna, zînet (yer)lerini göstermesinler. Başörtülerini ta yakalarının üzerine kadar salsınlar. Zinetlerini, kocalarından, yahut babalarından, yahut, kocalarının babalarından yahut oğullarından, yahut üvey oğullarından, yahut erkek kardeşlerinden, yahut erkek kardeşlerinin oğullarından, yahut kız kardeşlerinin oğullarından, yahut müslüman kadınlardan, yahut sahip oldukları kölelerden, yahut erkekliği kalmamış hizmetçilerden, yahut da henüz kadınların mahrem yerlerine vakıf olmayan erkek çocuklardan başkalarına göstermesinler. Gizledikleri zinetler bilinsin diye ayaklarını yere vurmasınlar. Ey mü’minler, hep birlikte tövbe ediniz ki kurtuluşa eresiniz!.

24/60- Artık evlenme ümidi beslemeyen, hayızdan ve doğumdan kesilmiş yaşlı kadınların zinetlerini göstermeksizin dış elbiselerini çıkarmalarında kendileri için bir günah yoktur. Ama yine sakınmaları onlar için daha hayırlıdır. Allah hakkıyla işitendir, hakkıyla bilendir.

33/33- Evlerinizde oturun. Önceki cahiliye dönemi kadınlarının açılıp saçıldığı gibi siz de açılıp saçılmayın. Namazı kılın, zekatı verin. Allah’a ve Resülüne itaat edin. Ey Peygamberin ev halkı! Allah sizden ancak günah kirini gidermek ve sizi tertemiz yapmak istiyor.

33/53- Ey iman edenler! Yemek için çağrılmaksızın ve yemeğin pişmesini beklemeksizin (vakitli vakitsiz) Peygamber’in evlerine girmeyin, çağrıldığınız zaman girin. Yemeği yiyince de hemen dağılın. Sohbet için beklemeyin. Çünkü bu davranışınız Peygamber’i rahatsız etmekte, fakat o sizden de çekinmektedir. Allah ise gerçeği söylemekten çekinmez. Peygamberin hanımlarından bir şey istediğiniz zaman perde arkasından isteyin. Böyle davranmanız hem sizin kalpleriniz ,hem de onların kalpleri için daha temizdir. Allah’ın Resûlüne rahatsızlık vermeniz ve kendisinden sonra hanımlarını nikahlamanız ebediyyen söz konusu olamaz. Çünkü bu Allah katında büyük bir günahtır.

33/54- Siz bir şeyi açığa vursanız da gizleseniz de, biliniz ki Allah her şeyi hakkıyla bilendir.

33/55- Peygamberin hanımlarına, babalarından, oğullarından, erkek kardeşlerinden, erkek kardeşlerinin oğullarından, kız kardeşlerinin oğullarından, mümin kadınlardan ve sahip oldukları cariyelerden ötürü bir günah yoktur. Ey Peygamber hanımları! Allah’a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah her şeye hakkıyla şahittir.

33/59- Ey Peygamber! Hanımlarına, kızlarına ve müminlerin kadınlarına söyle, bedenlerini örtecek elbiselerini giysinler. Bu onların tanınıp incitilmemelerine de daha uygundur. Şüphesiz Allah çok bağışlayıcıdır, çok merhamet edicidir.

Diyanet

Vicdan

2008-01-21T01:56:00.000-08:00

Vicdan Dinin Yerini Tutarmı?

DİN İle VİCDAN aynı kavramlar değildir..
Bazen bir kafir,bir müslümandan daha vicdanlı,müslüman ise kara vicdanlı olabilir,ha olması doğrudur demiyorum.Bazen bir tuzak gereği hıristiyan veya yahudi merhamet örneği sergiliyebilir..Bazende bir müslüman’ın şahsi görüşü öne çıkarak ,vicdansızlık örneği zulüm işliyebilir..Kur’an,önce iman etmeyi,sonrada salih amel işlemeyi emreder.İmansız amel,ehli necat olmadığı gibi,amelsiz imanda ehli necat değildir..
Ancak.
Vicdansız ile imansız kelimeleri veya iman ile vicdan aynı şeyler olmadığı gibi imanla alakası olmayan vicdan.ve vicdanla alakası olmayan bir iman vardır.Kişi ben bir Allaha inanmam.kuranı kabul etmem,namaz kılmam,ama fakiri doyururum,adam öldürmem,hırsızlık yapmam,ihtiyacımda yok.fuhuş yapmam.derse,ee şimdi bu mü’minmi oldu?.Zaten iman eden salih amel eden ak vicdanlı olur.islam kara vicdanlılığı zaten kabul etmez.ama imandan sonra gelir.
Vicdan,Fıtri olarak,kişinin hissi davranmasıdır.Kişi adam öldürmüşse,Hakim vicdanım el vermedi suçluyu cezalandırmak istemiyorum bunu affedeyim demesi vicdalılık gereği olmadığı gibi.Bir suçsuza ceza vermeside vicdansızlık gereği değildir.
Demekki adil davranmakla,vicdan bağdaşmaz.
İman emniyetle Allah’ın emirlerine teslim olmaktır.İman Tevhidi,Tevhid Teslimi,Teslim Tevekkülü,Tevekkülde saadeti dareyni iktiza eder.

Arkadaş Arıyorum

2008-01-15T01:08:00.000-08:00

Tıkla

Kuran Okumakta Ücret

2007-12-16T04:47:00.000-08:00

Ibadetler karşılığında ücret alma konusunda Hanefi mezhebinin dayandığı esas şudur :"Müslümanın yapmakla mükellef olduğu bir ibadet karşılığında ücret alması câiz değildir."Ya da Serahsî'nin ifadesiyle :"Müslümana has her tâat karşılığında ücret almak batıldır." (Serahsî, age. IX/37.)Ama Hanefilerin "sonraki" âlimleri, sonraları ortaya çıkan zaruret haline bakarak, bazı ibadetler karşılığında ücret almanın câiz olduğuna fetvâ verdiler. Kur'ân öğretme, ilim öğretimi, ezan, imamet ve va'z bu türdendir. Aslında önceleri, bunlar karşılığında bile ücret almanın câiz olmadığında ümmet ittifâk halinde idi. Ilmin ve Kur'ân okumanın zayı olması korkusu, "sonraki" âlimlerin zaruret sayıp câiz görmesine mesnet teşkil etmiştir. Zira: "Zaruretler haram olan şeyleri mubah kılar." (Bk. Mecelle, md. 2l.)Ancak Kur'ân okumak özellikle de mezarlıklarda, cemiyetlerde ve vefatının filân ya da falan gecelerinde okumak karşılığında ücret almaya zorlayan bir zaruret yoktur." (Cezirî, age. NI/l27-128; Ibn Âbidîn, Şifâ'ul-‚alîl, s.169.)Buna karşılık Şâfiîlerdeki genel kaide ise şudur :"Yapılması, ecîr (ücretle çalışan) üzerine bizzat gerekli olmayan her şey karşılığında onun ücret alması câizdir." (Serahsî, age. IX/37)Fakat bunun yanında Imâm Şâfiî ve Mâlik'ten (r.a.) yapılan bir nakil, kıraat ve benzeri ibadetlerde sevabın başkasına, ücret alınmasa bile ulaşmayacağı yolundadır. Binaenaleyh, alınması halinde nasıl ulaşacaktır? (Ibn Âbidin, Şifâ'ul-‚alîl, s.167.)Diğer yönden Kemâlüddîn Ibn Hümâm, eğitim, ezan ve imamette, zarurete binaen ücreti câiz görenlerin söylediklerinde bile düşünülmesi gerektiği görüşündedir. (Kemalüddîn Ibn Hümâm, Fethu'I-Kadîr. Mısır,1389 (1970) IX/99.)Ama: "Açık olan gerçek şu ki, Kur'ân ve fıkıh öğretimi, ezan ve imamet karşılığında ücret almayı câiz kılan illet, zaruret ve insanların buna olan ihtiyacıdır ve sadece bunlara hastır. Binaenaleyh, bunlar dışındaki tâata ücret almak için bir zaruret yoktur." (Ibn Âbidin, Raddü'l-muhtâr, VI/56; Şifâ'ul-‚alîl, s.161.)"Zira, sevabını ücret verene hediyye etmek için Kur'ân okumaya ücreti men etmekte, Kur'ân'ın kaybolması söz konusu değildir. Binâenaleyh, okumayı öğretmeye kıyaslamak da sahih değildir." (Ibn Âbidîn, el'Ukudü'd-dürriyye, N/ll6.)"Asırlar boyu birisi diğerine bunun için ücret vermese, bir zarar doğmuş olmaz. Aksine, Kur'ân'ın bir kazanç kaynağı ve para kazanılan bir meslek edinilerek, ondan ücret almakta zarar vardır." (Ibn Abidîn, ‚Ukud ü Resmi'I-müftî, s.14)

Imâm Birgivî derki :"Açlıktan helâk olma tehlikesi ile karşı karşıya olan okuyucunun aldığıda haram olur mu? derseniz, biz de deriz ki :Aslında bu durumda birisini bulamazsınız. Bulunur derseniz ona sözümüz yok. Çünkü bu durumda ona leş, domuz eti ve izinsiz olarak başkasının malını yeme helâl olmuştur. Ancak zaruretlerde sınır aşılamaz. " (Birgiv,î, Serh'u-hadis-i erba'în s. 75.)

HAK YOL İSLÂM

DİNÎ ve GÜNCEL KONULAR: Timurtas Hoca Laiklik nedir ?

RECEP TAYİP ERDOĞAN

ERDOĞAN'IN GERÇEK YÜZÜ

Erdoğan Neden Değişti?

La İlahe İllallah’ın Şartları

DEMOKRASİ,Ne Demektir?

ÇOCUK YETİŞTİRMEDE,ALTIN KURALLAR

Rızık kavramıyla iki şey kast edilir

Fasıl-Peygamberler ve veliler rızık talep etmemişlerdir, şeklindeki söze cevap

Çalışmanın bazısı vaciptir,bir kısmı da müstahaptır

Allah’ın yolunu izleyen bazı kimseler

Eğer cebir doğruysa, kul zorlanmıştır demektir. Sana göre de zorlanan mazurdur, sözüne cevap

Allah kulun seçeceğini bilir ve seçilecek olan kaderde yazılıdır... sözüne cevap

Çünkü olması, Sonradan olmasını (hadis oluşunu) gerektirir ki, bu söz terkedilmiştir. sözüne cevap

Eğer kabul etsen, olmaz yaratıcı için takdir öngörmek. sözüne cevap

Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz.ayeti

Fiilde, faile ilişen bir etki de yoktur, şeklindeki sözlere cevap

Hayır Allah'tan, Şer Şeytandandır

İbni Teymiyye 8.Cilt

Haya İmandandır

Hıristiyan ve Yandaşları Affedilmez

Birleşmiş Milletlerin Sözleşmesi

Avrupaya Benzetiler

Müşrik ve Kafirlere Uymayınız

CHP'nin Gerçek Yüzü

Irak Zulmü

Kuran'ı Delik Deşik Etti

Türban Müslüman Örtüsü Değilmiş

Cihad ve Tebliğat

Allah,bizi mahrum eyleme

Gurbet

Anasını Kesenler

Kapalı Siteler

Avrupa,PKK yı Destekliyor.

Yahudi ve Hıristiyanları Dost Edinmeyin

Allahın Hüküm

İman ve Küfür

Hıristiyanları Dost edinmeyiniz.

Dua

Allahın Emirleri

Örtünmek

Örtünmek - 10:06, 28/1/2008

Vicdan

Arkadaş Arıyorum

Kuran Okumakta Ücret